EPUB

Graham, Lynne - [Griekse verleider 00] Griekse verleider

By Sue Gordon,2014-03-28 05:58
8 views 0
Graham, Lynne - [Griekse verleider 00] Griekse verleider

Korte inhoud

    ?

    ?

    ?

    Griekse verleider

    LYNNE GRAHAM

    ?

    Deel 1: Onzekere toekomst

    Hoe durft ze? Andreas Fafalios is razend. Zijn assistente eist zomaar negen maanden verlof, endat terwijl de biljonair niet zonder haar kan. Ze regelt immers alles voor hem, tot en met hetafdanken van zijn vriendinnetjes toe. Als hij haar nu eens ten huwelijk vraagt…

    ?

    Deel 2: Schokkende ontdekking

    Niemand vermoedt dat Billie als een berg opziet tegen haar huwelijksnacht met de knappeAndreas. De vurige Griek rekent erop dat ze als maagd bij hem in het huwelijksbed stapt. En datis nu juist het probleem: hoe kan ze hem ervan overtuigen dat hij niet alleen de eerste enenige man is in haar leven, maar ook de vader van haar kind?

Biografie

    ?

    ?

    ?

    Lynne Graham is geboren in Noord-Ierland, waar ze nog steeds woont. Ze is getrouwd met haarjeugdliefde en heeft vijf kinderen. Hoewel ze haar eerste verhaal al op haar vijftiendeschreef, duurde het nog enige jaren voordat een roman van haar hand werd uitgegeven. Datgebeurde in 1987, en sindsdien zijn er wereldwijd al meer dan tien miljoen van haar romansverkocht. Het liefst schrijft ze over hartstochtelijke mannen uit warme gebieden, zoals delanden rond de Middellandse Zee of in het Midden-Oosten. Kennelijk spreekt dat haar lezers ergaan, want ze heeft inmiddels een hele schare trouwe fans! Kijk ook eens op www.lynnegraham.com

DEEL 1

?

Onzekere toekomst

Hoofdstuk 1

    ?

    ?

    ?

    Peinzend keek Andreas Fafalios vanaf het dek van zijn jacht over de drukke jachthaven van PortVauban. Het wemelde er natuurlijk van de paparazzi. Aangezien hij veel waarde hechtte aanprivacy, konden die hem gestolen worden, evenals de topless vrouwen die op het voordek van hetjacht naast het zijne naar hem lagen te lonken. Wat verbeeldden ze zich wel niet, dacht hijminachtend. Wat moest een aristocraat met een goedkoop stuk vlees? In zijn tienerjaren had hijnaar hartenlust geproefd van al het vrouwelijk schoon dat hem werd aangeboden; sindsdien washij heel wat kieskeuriger.

    Het was dat Calisto er zo op aangedrongen had met haar naar Cannes te varen, maar als het aanhem had gelegen, was hij mijlenver van deze lawaaiige, drukke kermis vol exhibitionistenvandaan gebleven. Tussen de vele jachten was de Sea Queen zonder meer het grootste, elegantsteen duurste, maar iemand die tot de vierde generatie Fafalios behoorde en die nooit anders danrijkdom en privileges had gekend, was niet geïnteresseerd in dat soort vergelijkingen.

    Wie Andreas zag, met zijn ruim één meter negentig en zijn atletische bouw, zou niet denken dathij een workaholic was. Hij bezat Grieks en Russisch bloed en was een knappe verschijning. Hijwas ook een beruchte rokkenjager, die de ene na de andere minnares versleet, maar de afgelopenmaanden was er slechte één vrouw in zijn leven geweest: Calisto, de ex-vrouw van XavierBethune, een Zwitserse elektronicamagnaat.

    Hij ging naar binnen en zocht zijn werkkamer op – een volledig toegerust kantoor – waar zijnteam al op hem zat te wachten.

    Enkele minuten later kwam Calisto op hoge poten het kantoor binnen gezet. Hij keek een beetjeverstoord op, want hij had haar naar zijn landhuis laten brengen om hier zelf in alle rust tekunnen werken. Nog voordat hij had kunnen vragen wat ze hier kwam doen, kreeg hij eenstortvloed van woorden over zich heen.

    ‘Andreas! Je zult niet willen geloven wat ik aantrof, toen ik bij de villa aankwam,’ riep zeuit.

    Hij keek de boze blondine fronsend aan. ‘Wat is er aan de hand? Je weet dat ik niet gestoordwil worden als ik aan het werk ben, tenzij je het monster van Loch Ness in het bad hebtaangetroffen.’

    ‘Nou, maar ik vind toch dat je moet weten wat ik aantrof. Het huis en de tuin zien er nietuit! Het zwembad is al in geen maanden schoongemaakt, de tuin ligt er verwaarloosd bij en devoorraden in huis zijn niet aangevuld,’ brieste Calisto. Haar blauwe ogen spuwden vuur. ‘Entoen ik de huishoudster op het matje riep, zei ze dat Billie dat soort zaken altijd regelde, endat zij, de huishoudster, geen speciale instructies had ontvangen.’

    Calisto Bethune, een voormalig fotomodel van één meter tachtig, bezat een opvallende schoonheiden een welgeschapen figuur, waarmee ze nog altijd een verkeerschaos kon veroorzaken. Ze wasGriekse van geboorte, en sinds ze officieel gescheiden was, kon Andreas zijn oude jeugdliefdeopnieuw in de armen sluiten.

    ‘Andreas. Heb je wel gehoord wat ik zei?’ vroeg ze ongeduldig. ‘Vorige maand konden we deSea Queen niet gebruiken, omdat het meer tijd kostte dan voorzien om het jacht opnieuw op tetuigen. En wie was verantwoordelijk voor de planning? Billie. Overal waar je me mee naartoeneemt, blijkt er van alles niet in orde te zijn en moet ik tot de ontdekking komen, dat dat deschuld is van deze Billie!’

    ‘Tot op een paar maanden geleden zorgde Billie voor mijn huizen, mijn sociale agenda en mijnreizen. Helaas vond ze het nodig om even een tijdje iets anders te gaan doen. Haar vervangsterheb ik binnen een maand moeten ontslaan, omdat ze niet voldeed –’

Calisto staarde hem ontzet aan. ‘Is deze Billie, waar iedereen het over heeft, een vrouw?’

    ‘Ja, hoezo?’ Andreas richtte zijn aandacht weer op zijn laptop. Hij had geen zin om nog meerproblemen van huishoudelijke aard te moeten aanhoren. Geen enkele Fafalios bemoeide zich metdit soort onzin. Calisto mocht nog van geluk spreken dat hij de moeite nam om haar klacht aante horen. Daar hadden vrouwen nu eenmaal behoefte aan, wist hij.

    ‘En deze Billie, deze vrouw, stond erop vakantie te nemen? Sinds wanneer laat je je ietsafdwingen door je werknemers?’ wilde Calisto weten.

    Andreas fronste zijn wenkbrauwen. Toen stond hij op en loodste hij de oogverblindend mooieblondine het kantoor uit. ‘Ik ken Billie nog van heel vroeger, van Speros. Ze heeft bij mijeen streepje voor op de rest van het team –’

    Calisto’s gezicht verstrakte. ‘Nee, maar.’

    ‘Tot nu toe was Billie er altijd wanneer ik haar nodig had. Ze ging ook nooit op vakantie; zenam zelfs nooit eens een dag vrij. Ze stond dag en nacht voor me klaar,’ antwoordde Andreas,maar zijn toon was vlak. Diep in zijn hart nam hij Billie haar beslissing wel degelijk kwalijk,want sinds haar vertrek liep zijn leven niet meer op rolletjes.

    Billie Foster, zijn jarenlange vertrouweling en rechterhand, had te kennen gegeven acht maandenmet onbetaald verlof om haar tante in Engeland bij te staan, die zwanger was en kort geledenhaar man verloren had. Als hij had geweten welke gevolgen dat voor hem zou hebben, zou hij ernooit mee akkoord zijn gegaan, want sinds Billies vertrek was het leven er een stukongemakkelijker op geworden.

    Acht maanden – het was ook niet niets! Het was ook ontzettend egoïstisch van haar om hem zoonthand achter te laten – hij had ook wel iets meer loyaliteit verwacht van iemand die zoveelaan hem te danken had. Per slot van rekening kreeg ze niet voor niets een riant salaris.Calisto had gelijk; hij was veel te coulant geweest.

    ‘Zorg dragen voor je bezittingen en het bijhouden van je sociale agenda zijn toch takenwaarvoor een echtgenote haar hand niet om zou draaien,’ zei Calisto liefjes. ‘Als je zoutrouwen, heb je die hele Billie niet meer nodig.’

    Daar trapte Andreas niet in. Hij haalde zijn schouders op en gaf de steward een teken om koffiete brengen. Calisto was weliswaar de eerste vrouw met wie hij het langer dan een paar wekenuithield, maar dat betekende nog niet dat hij ook van plan was om met haar te trouwen. Hij wistmaar al te goed dat scheiden een dure hobby was: zijn vader had drie mislukte huwelijken achterde rug. Calisto mocht dan zinspelen op een huwelijk, maar dat moest hij nog zien gebeuren. Hijhad zo het idee dat ze tot nu toe nog niet haar ware gezicht had laten zien. Vrouwen warenzelden voorspelbaar en spraken zelden de waarheid.

    Ze trok haar neus op voor de koffie, waar Andreas zo ongeveer op leefde, en zette wat muziekop, waarna ze zich heupwiegend op de maat door de salon bewoog. Dacht ze soms dat haarverleidingskunst haar naar het altaar zou brengen, vroeg hij zich verwonderd af. Het enigeeffect dat het dansje op hem had, was dat het hem vervulde met afschuw. Buiten de slaapkamerbehoorde een echtgenote zich waardig te gedragen, vond hij. Als Calisto zich al zo aansteldeals ze nuchter was, hoe zou ze zich dan op een feestje gedragen met een flinke slok op?

    Zijn blik viel op een felgekleurde sjaal die over een barkruk hing. Hij pakte hem op. Die sjaalwas van Billie, die weinig gevoel had voor kleurcombinaties. Toen hij eraan rook, ving hij eenvage perzikengeur op, die onverwacht erotische associaties bij hem opriep. Hij fronste zijnwenkbrauwen, niet goed begrijpend waar zijn heftige lichamelijke reactie opeens vandaan kwam.Het sloeg nergens op, dacht hij, starend naar de sjaal in zij hand. Het was gewoon onsmakelijk;Billy was seksueel gezien immers de onschuld zelf. Walgend van zichzelf wierp hij de sjaalterug op de barkruk.

    ?

    ‘Je zult de gezellige drukte straks wel missen…’ Billie maakte een weids gebaar, verwijzendnaar de winkels en de restaurantjes en het drukke verkeer van de Londense binnenstad. ‘Hetleek me zo’n goed idee om je, nu John overleden is, mee te nemen naar Griekenland, maar nu

    begin ik me toch een beetje schuldig te voelen dat ik je overgehaald heb. Er is daar op dateiland totaal niets te beleven –’

    ‘Ach, joh. Je bent gewoon moe en je voelt je een beetje down.’ Hilary, een lange slankeblondine van achter in de dertig leek in geen enkel opzicht op haar tenger gebouwde, roodharigehoogzwangere nichtje. Ze benadrukte nogmaals dat ze het druilerige Engelse klimaat haatte endat ze er erg naar uit keek om straks eindelijk dat boek te kunnen schrijven, zoals ze al zolang van plan was.

    Billie was niet overtuigd. In een poging om haar toekomst en die van haar baby veilig testellen, had ze een ingenieus plan bedacht, waar ze haar tante bij had betrokken, maar nu begonze er hoe langer hoe meer te twijfelen of ze daar nu wel goed aan had gedaan.

    ‘Je weet niet half hoe ik snak naar een verandering van omgeving en aan een nieuw begin.Zonder jouw steun zou ik me dat niet kunnen veroorloven,’ zei Hilary. ‘Zonder jouw financiëlesteun tijdens Johns ziekte had ik het huis ook allang moeten verkopen en had hij veel eerdernaar een verpleeghuis gemoeten. Daar was hij beslist diep ongelukkig geweest. Nu heb ik hem zolang mogelijk thuis kunnen verzorgen.’

    Hilary had een paar maanden daarvoor haar man verloren, die aan een vroege vorm van de ziektevan Alzheimer had geleden. Jarenlang kon ze hem thuis verzorgen, maar er kwam een moment waaropde verzorging haar te zwaar werd. Met pijn in het hart liet ze hem opnemen in een verpleeghuis.Daar overleed hij enkele maanden later. Hij was pas drieënveertig.

    Om John te kunnen verzorgen had Hilary haar baan als onderwijzeres moeten opgeven en waren zein de bijstand beland. Omdat ze ook nog een hypotheek hadden af te betalen, was Billie zefinancieel bijgesprongen.

    ‘Ik was blij dat ik eens wat voor jou kon doen,’ zei Billie, die in haar jeugd veel morelesteun van haar tante had gekregen, ook nadat ze met haar moeder naar Griekenland was verhuisd.

    Billie was acht toen ze op het eiland Speros kwam. Lauren, haar moeder was bepaald niet hettoonbeeld van een verantwoordelijke ouder. Altijd was de man die op dat moment haar minnaarwas, belangrijker dan de behoeften van haar kind geweest. Billie herinnerde zich dat Hilaryhaar zuster, over de telefoon of wanneer ze op bezoek was, altijd vroeg wanneer ze zich nueindelijk eens als een normale moeder ging gedragen.

    Hilary kreunde. ‘Je helpt iedereen. Je bent veel te vrijgevig. Je hebt een huis voor je moedergekocht, je hebt John en mij financieel bijgesprongen –’

    ‘Ik heb anders ook een kapitaal uitgegeven voor het huis dat ik op Speros heb laten bouwen,’zei Billie, die zich hoe langer hoe ongemakkelijker begon te voelen onder zoveel dankbaarheid.‘Ik had er totaal niet bij stilgestaan dat er misschien wel eens een moment zou komen waaropik niet meer voor Andreas wilde werken. Had ik dat geld toen maar op de bank gezet…’

    ‘Ach, ja. Als we zouden weten hoe de toekomst eruit zou zien, zouden we het wel andersaanpakken. Helaas heeft niemand van ons een glazen bol. Maar troost je, kind. Je bent paszesentwintig; je hebt je hele leven nog voor je,’ zei Hilary. ‘Je hebt een goede baan en jeverdient een fortuin, dus je hebt geen reden om je zorgen te maken.’

    Er trok een schaduw over Billies gezicht. Ze voelde zich er niet door getroost. Ze had altijdarmoe gekend; ze ging vaak met een lege maag naar bed en moest zich altijd verstoppen wanneerde huisbaas aan de deur was om de achterstallige huur op te halen. Met zo’n achtergrond washet niet verwonderlijk dat ze vond dat ze dat geld opzij had moeten leggen.

    ‘Dat heb je hoe dan ook niet, want de vader van je kind is een bijzonder vermogend man,’voegde haar tante eraan toe.

    Billie kneep het papieren zakdoekje dat ze in haar hand had, bijna fijn. ‘Gelukkig dat ik neteen afspraak in het ziekenhuis had op de dag dat hij langskwam,’ mompelde ze. ‘Als ik hemopen had gedaan… Ik denk dat ik er ter plekke in gebleven was.’

    ‘Tja, ik voelde me ook nogal overvallen. Gelukkig wilde hij niet binnenkomen, dus de kans isgroot dat het hem niet is opgevallen dat ik geen dikke buik had,’ merkte Hilary droogjes op.

    Billie kon er niet over uit dat Andreas haar niet even gebeld had dat hij in Londen was en dathij even langs wilde komen. Stel dat ze op dat moment wel thuis was geweest en hemnietsvermoedend had opengedaan – hoe zou hij hebben gereageerd bij het zien van haar dikkebuik? Toen ze hem daarna belde, bleek dat hij gewoon wat tijd over had, voordat hij naar hetvliegveld moest en in een opwelling bij haar langs was gegaan.

    ‘Mocht de moed je ontbreken om de confrontatie aan te gaan met Andreas Fafalios, dan weet jeme te vinden, hè?’ zei Hilary zacht, maar gedecideerd.

    Billy stak haar kin vooruit. ‘O, maar het is niet zo dat ik bang voor hem ben, hoor.’

    ‘Dat weet ik. Maar je bent nog steeds wel stapelgek op hem; dat is de reden waarom je ervoorterugdeinst om hem confronteren met de gevolgen van zijn gedrag.’

    Billie bloosde tot aan haar haarwortels. ‘Helemaal niet,’ zei ze scherp. ‘Ik heb ook zo mijntrots, hoor. En ik trek mijn eigen plan. Ik heb hem ook helemaal niet nodig. Als ik na debevalling nog minstens een jaar bij hem blijf werken, zal ik genoeg geld bij elkaar hebben omhier in Londen voor mezelf te beginnen.’

    Hilary slikte de opmerking, die haar op de tong lag, in. Haar nichtje had het al zwaar genoeg;het was ook niet niets om machteloos toe te moeten zien dat de man van wie je hield en die ooknog de vader van je kind was, verliefd werd op een oude jeugdliefde. Niet dat Hilary het eenswas met Billies motieven om haar zwangerschap voor Andreas Fafalios te verzwijgen. De man wasmet Billie – een werknemer nota bene – naar bed geweest zonder condooms te gebruiken, maarwist zich de volgende dag niets meer van die gebeurtenis te herinneren? Het wilde er bij Hilarygewoon niet in. Als zij het voor het zeggen had, zou ze allang naar de pers zijn gegaan omAndreas in het openbaar aan de schandpaal te nagelen.

    Die avond kreeg Billie de eerste weeën – een week eerder dan ze was uitgerekend. Ze was er welblij om, want de laatste weken waren behoorlijk zwaar geweest.

    Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ze zuurstof toegediend om de weeën gemakkelijker op te kunnenvangen. De eerste uren gebeurde er weinig, maar tegen het middaguur werden de weeën heviger enbegonnen ze elkaar sneller op te volgen. Tegen de tijd dat Billie vreesde dat ze het niet langmeer zou volhouden, ontdekte de dokter dat de baby in een stuitligging lag.

    ‘Het is ook wel een erg grote baby voor iemand met jouw postuur,’ zei hij. ‘Ik denk niet dathet zonder hulp gaat lukken. De kans dat er besloten zou worden tot een keizernee is met jebesproken, neem ik aan?’

    Billie knikte.

    Hilary kneep in haar hand. ‘Het komt allemaal goed.’

    Vanaf dat moment ging het allemaal heel snel. Nadat Billie het een en ander had ondertekend,werd ze naar een operatiekamer ingereden. Ze kreeg een ruggenprik, waarop de onderste helft vanhaar lichaam gevoelloos werd, en een gordijntje halverwege haar buik, dat haar het zichtontnam. Hoelang het allemaal duurde, wist ze niet, maar op een gegeven moment hoorde zeHilary’ opgewonden uitroep.

    ‘Het is een jongen, Billie.’

    ‘Een prachtige grote jongen,’ viel de dokter haar bij.

    Bij het horen van het eerste schorre kreetje van de baby schoten Billie de tranen van geluk inde ogen. Hij werd gewogen, gemeten en schoongemaakt, en toen mocht Billie haar zoon eindelijkvasthouden. Tien pond woog hij, en hij was lang, net als zijn vader. Alle mannen in Andreas’familie waren lang van stuk.

    Vertederd liet Billie haar blik op zijn donkere oogjes en zijn zwarte haartjes rusten – hetwas duidelijk op wie hij leek. ‘Hij is… Hij is prachtig,’ fluisterde ze ontroerd.

    Dit maakte dat alles wat ze de afgelopen tijd had moeten verduren de moeite waard was geweest.Tijdens de eerste fase van haar zwangerschap had Hilary, die dol was op kinderen, maar zelfniet de kans had gehad om ze te krijgen, alle mogelijkheden met haar doorgenomen, van abortustot adoptie.

    ‘En, hoe ga je hem noemen?’ vroeg ze aan Billie, wier oogleden steeds verder zakten. Zestapte opzij, zodat de verpleegkundige de baby van Billie kon overnemen.

    ‘Nik –’

    ‘Wat?’ drong Hilary aan.

    ‘Nikolos,’ mompelde Billie.

    ‘Hm. Een Griekse naam. Ben je niet bang dat je jezelf daarmee verraadt?’

    ‘Ik woon anders vanaf mijn achtste in Griekenland, hoor,’ mompelde ze. Ze doezelde weg enkeerde zeventien jaar terug in de tijd naar het moment, waarop ze Andreas Nikolos Fafalios hadleren kennen…

    ?

    Het kon Bliss niet schelen dat de jongens haar van alles toeriepen, ze liep gewoon door naarhet strand. Ofschoon ze hun taal niet verstond, was het duidelijk dat ze haar uitscholden. Maarde jongens zeiden tenminste wat tegen haar, dacht ze. Voor de meisjes op school bestond ze nieteens. Ze fluisterden achter haar rug, wierpen neerbuigende blikken op haar en lachten haar uit.En nooit mocht ze meedoen. Haar moeder werd net zo behandeld door de moeders van die meisjes.Na een jaar op Speros kwam Bliss tot de slotsom dat ze een buitenstaander was en dat ze om diereden nooit geaccepteerd zou worden. Ze voelde zich moederziel alleen.

    Ze had een vreselijke hekel aan zichzelf. Ze was broodmager en klein van stuk, ze had een blekehuid, die rood werd als ze in de zon zat en een opvallende bos rode haren. Ze schaamde zichvoor het feit dat ze geen vader had, maar ze schaamde zich het meest voor haar moeder, al zouze dat indertijd voor geen goud hebben toegegeven.

    Lauren meende haar dochtertje er vaak op te moeten wijzen dat ze pas dertig was, en niet vanplan was om te leven als een oude vrijster. Ze had een klein huisje in het dorp gehuurd, waarze aquarellen maakte, die ze dan verkocht aan de toeristen die in het dure hotel aan de anderekant van eiland zaten. Ze liep meestal rond in een bikinibroekje en een T-shirt, waar ze geenbeha onder droeg. Bliss vond haar moeder erg mooi – Lauren bezat lange blonde haren enwelgevormde gebruinde benen – maar gaandeweg begon ze te geloven dat haar mening uitsluitendwerd gedeeld door mannen, want Lauren had altijd alleen vrienden.

    Die dag was Andreas mee geweest op een van de vissersboten. Op het moment dat ze hem zag,sprong hij samen met een paar bemanningsleden van de boot af; een lange jongeman met bredeschouders. Hij bleek nog een tiener te zijn, maar in het begin dacht ze dat hij ouder was,omdat hij direct op de joelende schooljongens af stapte en vroeg wat dit te betekenen had. Zehielden meteen op en tuurden beschaamd naar de grond. Toen Andreas Bliss vroeg hoe ze heette,antwoordde een van de jochies voor haar, waarop de rest weer begon te joelen.

    ‘Bliss,’ herhaalde Andreas met een stalen gezicht. Hij keek haar aan. ‘Jij bent dat Engelsemeisje, hè. Bliss is een stomme naam. Billie past veel beter bij je –’

    ‘Billie is een jongensnaam,’ protesteerde ze.

    ‘Nou en? Het is in ieder geval beter dan Bliss,’ zei hij schouderophalend. Vervolgens richttehij zich tot een van de oudere jongens van de groep, Damon Marios, de zoon van de dokter. Hijzei iets tegen Damon wat ze niet verstond, waarop Damon een kleur kreeg en in het zand begon teschoppen.

    ‘Wie was dat?’ vroeg ze aan Damon, nadat Andreas in een gereedstaande auto was gestapt enwegreed.

    ‘Andreas Fafalios.’

    Ze wist genoeg. De familie Fafalios bewoonde het mooiste huis van Speros, gelegen aan eenschitterende baai aan de stille kant van het eiland. Het eiland was al meer dan honderd jaar inbezit van de familie, die tevens eigenaar was van vrijwel alles op Speros, met inbegrip van demeeste huizen in het dorp. Ze bestuurden Speros met strakke hand; niettemin waren deingezetenen tevreden. Ze hadden werk en verdienden goed aan het toerisme. Andreas’ vader hadeen school en een klein ziekenhuis laten bouwen. In een tijd waarin andere eilanden hun jonge

Report this document

For any questions or suggestions please email
cust-service@docsford.com