DOC

2012doc - Telenet Service

By Raymond Collins,2014-06-22 17:44
8 views 0
2012doc - Telenet Service

    -1-

     Het jaar 2012

Op weg naar het keerpunt in het jaar 2012

    Er is een grootschalig elektromagnetisch proces gaande dat de aarde, de mensheid, ons lichaam en onze geest beïnvloedt. De aarde is slechts een heel klein tandwieltje in een gigantisch uurwerk. De mensheid bevindt zich op dit moment in een fase, waarin de spirituele ontwikkeling in een versneld tempo verloopt.

    Het is nu mogelijk om de problematiek die we ervaren in hoog tempo te verwerken en de karmische banden met ons verleden gemakkelijker los te maken. Hierdoor krijgen we innerlijke rust, vinden we ons werkelijke zelf en kunnen we ons meer richten op de mooie dingen van het leven.

    We bepalen zelf of we er wel of niet in meegaan. Wij mensen zijn geen fysieke wezens, die af en toe een spirituele ervaring hebben, maar we zijn spirituele wezens met een onsterfelijke ziel, die fysieke ervaringen hebben.

De reis van onze zon en planeten door ons melkwegstelsel

    Onze zon en planeten beschrijven een baan door het melkwegstelsel. Dat duurt ongeveer 26.000 jaar. We reizen elke 13.000 jaar door een gebied met een zeer hoog energetisch niveau: de fotonengordel, een geconcentreerd energieveld dat uit het hart van het melkwegstelsel komt.

    Die hoge energie heeft grote invloed op het leven op aarde, niet alleen natuurkundig, maar vooral ook spiritueel. Het theoretische hoogtepunt van de eerstvolgende doorgang vindt plaats op 21 december 2012.

    Het is een langzaam proces en we zitten al een hele tijd in de aanloop ernaar toe. De uitlijning van de planeten is in '94/'95 al begonnen. We kunnen dit o.a. heel duidelijk merken aan de klimaatveranderingen gedurende de afgelopen jaren en het smelten van de ijskappen, dat niet alleen maar een gevolg is van het broeikaseffect.

Zo oud als de aarde

    Dit verschijnsel is zo oud als de aarde. De Babyloniërs, de Phoeniciërs, de Egyptenaren en de Grieken kenden het. Het staat in Vedische geschriften en in de I Ching. Ook de Olmeken, Maya's, Azteken en de Noormannen waren ervan op de hoogte. Al deze culturen hadden hun eigen meet- en berekeningsmethoden en zaten - gezien de enorme tijdspanne - heel dicht bij elkaar.

    De Maya's en Olmeken spreken over 21 december 2012, de Azteken gebruiken een totaal andere methode en komen uit op 20 mei van dat zelfde jaar, de Atlantianen zaten op 20 december, de Egyptenaren op 19 december en de oude Grieken op 12 december. En dat met al die "primitieve" middelen. De Christenen geven geen exacte datum, maar verwachten na het 2e millennium de "Dag des Oordeels" (Johannes, Boek der Openbaringen).

    De Maya's hadden zo'n 500 jaar voor Christus al een aantal kalenders gemaakt, waaronder de "Tun Uc" (een jaarkalender met 13 maanden van 28 dagen), de "Tzolkin" (een 260-dagen kalender) en de "Lange Telling" kalender (een kalender die werkt met periodes van 5.125 jaar). De "Lange Telling" kalender is geijkt op 21 december 2012.

    Deze kalenders worden vandaag de dag nog steeds gebruikt en zijn onbetwist de meest perfecte ter wereld. De Maya's berekenden de lengte van een jaar destijds al op 365,24200 dagen.

    In de jaren „60 is m.b.v. computers een lengte van 365,24220 dagen bepaald, maar

inmiddels

     -2-

is dit door de wetenschap gecorrigeerd naar 365,24199 dagen.

    Waarom zouden de Maya‟s zo'n perfecte kalender maken en ijken op een datum die 2.500

    jaar verder in de tijd ligt? Het ligt toch veel meer voor de hand dat ze daar b.v. de geboortedag van een koning voor hadden genomen? De Maya's gebruikten de uitlijning van de aarde, de zon en het hart van de melkweg (zodat die samen op één lijn staan) voor het synchroniseren van hun kalender. Dit heet Galactische Kosmologie.

Het heelal als klok

    De oude culturen waren bekend met de grote klok die "heelal" heet, o.a. door deze goed te observeren.

    Zij wisten al dat het leven op aarde wordt bepaald door de stand van de planeten en de sterren. De periode van 5.125 jaar staat voor een "Grote Cyclus", of "Wereldtijdperk" of "Zon". De collectieve mensheid ontwikkelt zich volgens hen in vijf van deze periodes, wat overeenkomt met 25.625 jaar (5 x de "Lange Telling").

    En dat komt verrassend dicht bij wat men tegenwoordig heeft berekend voor de dierenriemprecessie (zie volgende hoofdstuk).

    21 december 2012 is voor de Maya's het einde van vijf complete cycli. Ook de kalender van de Inca's, de Hopi indianen, de Egyptenaren, de Tibetanen, de Essenen en de Kelten (de "Druïdenkalender") loopt dan af.

Van Vissen- naar Aquariustijdperk

    Men wist dus vroeger al, dat 2012 een magisch jaar zou worden. Een jaar van grote veranderingen voor de Aarde en de mensheid. We gaan dan een nieuw tijdperk in. We gaan van het Vissentijdperk naar het Aquariustijdperk, we gaan van de 3e naar de 4e en 5e dimensie. Maar we hebben het zo druk met onszelf, onze materiële zaken, dat we niet meer naar boven kijken. En als er straks toch iets „onvoorziens‟gebeurt, dan schrikken we, dan zijn we ontzettend bang. Wat is dit? Wat gebeurt er? Hoe kan dat?

    Kunt U zich nog herinneren hoe een aantal bevolkingsgroepen in India angstig reageerde op de laatste zonsverduistering aldaar (11-08-'99)? "We worden gestraft door de goden!" Als wij zo in ons zelf gekeerd blijven leven, gaan we dat soort reacties hier straks ook krijgen.

Cycli bereiken een hoogtepunt

    Zoals de aarde om haar eigen as draait, zo draait de maan om de aarde en de aarde op haar beurt weer om de zon. Deze cycli kennen we allemaal, omdat we die constant in ons leven ervaren: de eerste duurt een dag, de tweede duurt een maand en de derde duurt een jaar. Maar er is meer. Zo beschrijft onze zon (en dus ook haar bijbehorende planeten) op haar beurt weer een baan.

    En zo zijn er nog een aantal relatief kleine en veel grotere cycli, zoals b.v. de rotatie van het melkwegstelsel om haar eigen as (ca. 225 miljoen jaar) en de baan die het melkwegstelsel op haar beurt weer om de "Grote Centrale Zon" beschrijft. Maar de effecten van deze cycli kennen we niet, omdat die veel te lang duren voor ons relatief korte leven op aarde. Op dit moment hebben we te maken met een aantal cycli die in 2012 vrijwel gelijktijdig tot een eindpunt komen. Zo lopen onze normale jaarcyclus, de "Baktun" van de Maya's (5.125 jaar), de vijf cycli voor de collectieve mensheid (25.625 jaar) en de rotatiecyclus van het melkwegstelsel zelf (225 miljoen jaar) in dat jaar ten einde.

    Het heelal is net een grote klok: telkens als er weer een cyclus is volbracht, dan wordt er weer een tandje van het volgende wiel aangetikt en gebeurt er weer iets grootschaligs. Tevens gaat de net volbrachte cyclus zich weer herhalen. Wat je onder de

    elektronenmicroscoop ziet, zie je ook door een ruimtetelescoop: alles draait om elkaar heen, alles beïnvloedt elkaar en alles houdt elkaar in balans. Zo boven, zo beneden.

     -3-

De Vega- of Poolstercyclus

    Voor ons is die cyclus van 26.000 jaar op dit moment de belangrijkste. Hij wordt ook wel de Vega- of Poolstercyclus genoemd. Dit komt doordat het vlak waarin ons gehele zonnestelsel draait, kantelt en de aardas (aan de Noordpoolzijde) hierdoor tijdens deze cyclus een soort cirkel in het heelal beschrijft (niet te verwarren met de verschuiving van de magnetische Noordpool en de jaarlijkse kanteling van de Aarde, waardoor onze seizoenen ontstaan). Deze cirkel loopt door de sterren Vega, Polaris (onze Poolster) en Alpha Draconis. Rond 2.800 voor Christus wees de aardas naar Alpha Draconis in de staart van de Draak. Op dit moment wijst hij naar de Poolster en rond 13.300 wijst hij naar Vega. Aan de zuidzijde beschrijft de aardas een cirkel om de Pleiaden, met als centrale punt de ster Alcyone in het hart van de Pleiaden.

    Toch is die Vega- of Poolstercyclus geen nieuws. Elke astronoom kent het verschijnsel "de precessie van de dierenriem of van de equinoxen".

    Deze precessie (= verschuiving) is een optisch effect en wordt veroorzaakt doordat de positie en oriëntatie van de aarde in het heelal t.g.v. bovengenoemde cyclus voortdurend verandert. Daardoor verandert ook onze waarnemingspositie en lijkt het net alsof de diverse sterrenbeelden voortdurend aan de hemel bewegen. Ze maken niet alleen een op- en neergaande beweging, maar verschuiven ook van links naar rechts en weer terug t.g.v. de Vegacyclus. Wat de meeste astronomen echter niet weten, is dat de keerpunten in deze beweging een tweetal indrukwekkende momenten markeren.

Het spel van aantrekkingskracht

    Probeert U eens voor te stellen hoeveel kracht er nodig is om de eb- en vloedbeweging op aarde te veroorzaken. Miljarden liters water worden tweemaal daags "opgetild" door de maan en dat gaat continue door. En dan die baan van onze aarde. Zo'n enorme massa slingert rond aan een denkbeeldig touwtje en ons relatief kleine zonnetje houdt haar in bedwang. We hebben het hier dus over onvoorstelbaar grote krachten.

    Denkt U dan eens in dat onze melkweg eigenlijk een hele grote bol is met ontelbaar veel planeten en sterren. Maar doordat die melkweg zo hard rond draait, is ze uitgedijd tot een min of meer platte schijf.

    Aan de buitenkant van die schijf bevinden zich een aantal "slierten" en in één daarvan, genaamd "de arm van Orion", bevinden wij ons.

    Omdat de grootste concentratie van sterren en planeten zich in het centrum van de melkweg bevindt, is daar ook het grootste spel van aantrekkingskrachten en andere energieën gaande.

Vulkanische activiteit en hogere temperaturen

    De afstand van de aarde tot het middelpunt van het melkwegstelsel bedraagt 32.000 lichtjaren. De doorsnede van het melkwegstelsel is 100.000 lichtjaren. Één lichtjaar is de afstand die het licht in 1 jaar aflegt met 300.000 km/sec. (Bron: Elzeviers Nieuwe Grote Wereldatlas)

    De 26.000-jarige baan die onze zon beschrijft, is een baan die de melkweg onder een hoek van 60? doorkruist. Op het éne moment duiken we er een keer van boven naar beneden doorheen en keren we tevens om van links- naar rechtsbewegend en 13.000 jaar later gaan we aan de andere kant van de cirkel weer van beneden naar boven en gaan we van rechts naar links.

    Bij elke doorgang worden wij weer blootgesteld aan die enorme krachten en energieën. Er wordt aan de aarde getrokken en geduwd, waardoor het aantal aard- en/of zeebevingen en

    de vulkanische activiteit toeneemt. Ook wordt de temperatuur van onze atmosfeer steeds hoger door alle externe energiebronnen.

     -4-

Sagittarius A, intense lichtbron

    Het wordt nog spannender. De wetenschap heeft aangetoond, dat het hart van de melkweg steeds actiever lijkt te worden en steeds meer energie begint uit te stralen. Dit is echter een betrekkelijke constatering, omdat we dit waarnemen vanaf onze planeet. Die activiteit is er continue, maar wordt door onze veranderende positie steeds sterker waarneembaar. Net als de zon die altijd schijnt, maar die je pas ziet als de wolken verdwijnen. De bron van deze energie

    is de ster Sagittarius A in het sterrenbeeld Boogschutter. Deze bevindt zich voor ons oog in het hart van de melkweg en is een zeer krachtige energiebron. Op het moment dat de aarde en de zon in één lijn staan met Sagittarius A, bereikt die energie de aarde met maximale sterkte en is dat te zien als een intense lichtbron.

Laserstraaleffect

    Die maximale sterkte wordt veroorzaakt door een laserstraaleffect. Op 21 december 2012 staan de aarde, de maan, Venus en de zon precies in één lijn met de de centrale ster van de Pleïaden en het hart van de melkweg. Dit is op zich al heftig genoeg, maar er komt nog een schepje bovenop. Bij een echte laserstraal wordt de straal gestabiliseerd door een krachtig medium wat er haaks op staat. En wat gebeurt hier: op dat moment staat Uranus er haaks op. In 1987 is er een supernova geïmplodeerd in de Tarantula nevel in de Grote Magellaen Wolk (Supernova 1987A), waardoor het elektromagnetische veld van Uranus met een factor 100 in kracht is toegenomen (bron: Scientific American, 1999). Een perfecte laserstraal dus en dat effect gaat twaalf dagen duren: twaalf dagen van intens licht.

Ompoling van de Aarde

    Een dergelijk mega-effect kan gepaard gaan met het ompolen van de aarde, of met grote verschuivingen in die polen. Dat is ook te zien op de bodem van de Atlantische Oceaan. In het midden hiervan bevindt zich de "Atlantische rug", een grote naad tussen het Amerikaanse continent enerzijds en het Europese en Afrikaanse continent anderzijds, waar voortdurend magma omhoog wordt geperst.

    Hierdoor drijven Amerika en Europa/Afrika jaarlijks ca. 3 cm. uit elkaar en ontstaan er aan weerszijden van die naad bergketens op de bodem van de oceaan. Het magma is echter sterk ijzerhoudend en zolang het nog vloeibaar is, neemt dit de magnetische polariteit van de Aarde aan. Zodra het in aanraking komt met het koude zeewater, stolt het en ontstaat er een permanente magneet.

    Onderzoek heeft uitgewezen, dat sommige bergketens een noord-zuid gerichte polariteit hebben en anderen een zuid-noord gerichte polariteit. Het ompoolen heeft dus al vaker plaatsgevonden. Ook in de sedimentlagen (afzetting van deeltjes) vinden we dit verschijnsel terug.

    Het magnetische veld wordt opgewekt door de rotatie van de Aarde doordat de vloeibare kern sneller draait dan de korst. De kern draait ca. 1 omwenteling meer dan de korst per 1000 jaar.

    Onze magnetische noordpool "wandelt" op dit moment ca. 100m per dag van Noord Canada naar Siberië en in de afgelopen jaren heeft die al een heel grillig pad afgelegd. Ook zijn er magmagebieden die al aan het ompoolen zijn, zoals de "South Atlantic Anomaly" rondom

    Zuid-Afrika of die fors aan kracht hebben ingeboet. Het is al bewezen, dat er voorafgaande aan zo'n ompoling altijd een daling van het aardmagnetisme te zien is.

    Dit omkeerfenomeen is ook beschreven in de 1000-en jaren oude Egyptische hiërogliefen, waarin de vluchtende Atlantiërs na een lange nacht op zee de zon van de andere

     -5-

    kant op zagen komen. En vergeet niet dat deze mensen bijzonder goed konden navigeren.

Omkeren van de rotatie

    Er is nog een aantal voorbeelden, waarmee het omkeren van de rotatie aannemelijk gemaakt kan worden. Als je op het noordelijke halfrond een gootsteen met water laat leeglopen, draait het water linksom weg door de afvoer en op het zuidelijke halfrond draait het rechtsom weg. Waarom? Heel simpel: als je een bord met soep op tafel zet en je geeft het bord een stevige draai naar rechts, dan zal de soep vertraagd meebewegen. Hierdoor lijkt de soep t.o.v. het bord linksom te draaien. Als je die gootsteen op de Noordpool zet, draait de gootsteen (omdat hij op de aardas staat) rechtsom en dus loopt het water door z'n traagheid linksom weg. Wat gebeurt er nu als je die gootsteen op de evenaar zet? Daar heb je niet het effect van die draaiende aardas onder je en zal het water rechtstandig naar beneden lopen.

    Omdat de aarde voortdurend van oost naar west draait, doet de atmosfeer dat ook door de wrijving met de Aarde, maar ook hier geldt weer: vertraagd. Hierdoor ontstaat het effect dat stormen op het noordelijke halfrond overwegend linksom draaien en die op het zuidelijk halfrond rechtsom.

    Wij bewegen ons van het zuidelijke halfrond van het melkwegstelsel naar het noordelijke halfrond (of andersom).

    Wij worden daardoor ook meegesleurd in die relatief anders draaiende stroom. Ons gootsteentje, bordje soep of stormpje genaamd "Zonnestelsel", verhuist van het éne naar het andere halfrond. Waarom zouden wij dan wel gewoon door blijven draaien en al het andere niet? Uiteindelijk moet toch alles in evenwicht blijven?

Gevolgen voor de mens

    Een aantal zaken zullen ingrijpend gaan veranderen. Afgezien van het geologische "gerommel" t.g.v. al die eerder genoemde duw- en trekpartijen aan de aarde, zijn hieronder de belangrijkste punten genoemd:

Electronica:

    Omdat het energieniveau op de aarde voorlopig nog wel even blijft stijgen door die fotonengordel, betekent dit ook dat de elektrische energie in onze atmosfeer gaat stijgen. Daarnaast is het zo dat een afnemend aardmagnetisme steeds meer straling (o.a. energie van zonne-uitbarstingen) doorlaat.

    Dit houdt in, dat er op den duur problemen gaan ontstaan met onze elektronica, omdat die is opgebouwd uit halfgeleiders. Deze halfgeleiders bestaan uit PNP- en NPN-overgangen van o.a. silicium of germanium en kunnen tot ca. 1,5V functioneren, daarboven gaan ze kapot. Gevolg: een enorme hoeveelheid van b.v. defecte mobieltjes kan men dus verwachten, omdat die totaal geen bescherming hebben tegen die hogere energie. Maar ook de PC thuis is niet voldoende beveiligd.

    Het is nu al zo, dat diverse vliegtuigmaatschappijen om deze redenen niet meer over de polen vliegen als er net een zonne-uitbarsting is geweest. Sommige

    maatschappijen vliegen dan zelfs helemaal niet meer.

    De wetenschap is zich deels van bewust van de problemen die zouden kunnen ontstaan. In Japan is in 2004 in opdracht van de regering onderzoek gestart naar het ontwikkelen van halfgeleiders op basis van diamant. Zo'n halfgeleider zou 80V kunnen verdragen en is dus tegen hogere straling bestand. Maar de vraag is hoe lang het duurt voordat dit over een breed gebied toepasbaar kan worden gemaakt.

    -6-

    Daarnaast is ons hele communicatiesysteem gebaseerd op satellietverbindingen. Deze satellieten zijn redelijk goed beschermd tegen dit soort stralingen, maar het stijgen van het energieniveau heeft ook tot gevolg dat er steeds meer zonne-uitbarstingen komen. En dan komt er een stroom elektrisch geladen deeltje naar ons toe, waar satellieten het erg moeilijk mee hebben. Men laat een aantal van deze satellieten dan omdraaien, waardoor het schild in de richting van de bedreiging wordt gekeerd. Maar deze vorm van bescherming wordt steeds meer ontoereikend, waardoor er al diverse satellieten beschadigd en zelfs geheel uitgeschakeld zijn.

Elektrische stromen:

    Op de aarde zelf zorgen deze uitbarstingen voor botsingen met de atomen in onze atmosfeer, dat leidt tot elektrische stromen van miljoenen ampères. Deze stromen veroorzaken enorme inducties in lange geleiders, waardoor b.v. het Canadese elektriciteitsnet op 12 maart 1989 compleet instortte.

    Ook zorgen de zonne-uitbarstingen voor opwarming van de buitenkant van onze atmosfeer, waardoor deze uitzet. De satellieten die normaliter net buiten onze atmosfeer ronddraaien, komen daarmee net in de atmosfeer. Hierdoor ondervinden ze luchtweerstand, verliezen daardoor snelheid en dus ook hoogte en storten op den duur neer. Dit was er b.v. de oorzaak van waarom het eerste Amerikaanse ruimtestation Skylab destijds is neergestort. Als de satellieten het niet meer doen valt er van alles uit. Geen tv, geen internationale telefoon, geen internationaal internet, geen internationaal bankverkeer, geen GPS-navigatie etc..

Ons zenuwstelsel:

    Ons zenuwstelsel is in feite een elektrisch geleidingssysteem. Er lopen minuscule elektrische stroompjes doorheen, waarmee we allerlei processen in ons lichaam kunnen sturen en registreren. Doordat wij zo bezig zijn met onze welvaart i.p.v. ons welzijn (die twee zijn heel vaak omgekeerd evenredig aan elkaar), lopen we allemaal met een mobieltje rond. En of we die nu gebruiken of niet, ze worden continue gescand door de lokale GSM-masten. Samen met de radio- en tv-zenders en nog een heleboel andere, niet-natuurlijke frequenties, stellen we ons zenuwsysteem dus 24 uur per dag bloot aan heel veel, zeer dynamische, elektrische velden.

    Als er op een elektrische geleider een wisselend elektrisch veld wordt losgelaten dan worden er stroompjes opgewekt. Die veroorzaken allerlei afwijkingen in ons systeem en leiden op den duur tot fysieke klachten en vermoeidheid.

    Vergelijkt U dat maar met een soort elektro-accupuntuur, maar dan in een vorm waarbij de therapeut geblinddoekt ergens een naald inprikt en zomaar een slinger aan een willekeurige knop geeft om een stroompje door die naald te sturen.

    Omdat de effecten hiervan niet meteen aantoonbaar zijn, schrijven we de verschijnselen daar ook niet meteen aan toe. En als er dan toch iemand beweert dat zijn problemen hierdoor worden veroorzaakt, dan zijn er zoveel commerciële belangen in het spel, dat die persoon uiteindelijk het onderspit delft. De geschiedenis herhaalt zich: vroeger mocht je met asbest werken en DDT op het land gebruiken. Ook het Ministerie van Volksgezondheid heeft jarenlang volgehouden dat het geen probleem was. Maar ja, die luisteren altijd eerst naar de door de commercie gefinancierde wetenschap en pas veel later, als de druk uit de bevolking via de media hoog genoeg wordt, komen er maatregelen. Wij leren helaas door schade en schande.

    Daar staat tegenover dat, doordat er veel elektronica zal uitvallen (en dus ook veel communicatieapparatuur), er ook een drastische vermindering van onnatuurlijke frequenties zal ontstaan. Hierdoor wordt ons zenuwstelsel ontlast van al die instraling en ook dat gaan we zeker merken. Vergelijk dat maar met ademen in de smog van Mexico-city en dan ineens midden in een uitgestrekt oerwoud. We zullen ons daardoor veel prettiger voelen en veel kwalen zullen daardoor gaan afnemen en op den duur verdwijnen.

Het begrip "tijd":

    "Tijd" is een naam die we zelf hebben bedacht voor een verschijnsel wat we niet begrijpen. We denken dat "tijd" een constante is, iets waar we altijd op kunnen rekenen, maar dat is niet zo.

     -7-

    Volgens Albert Einstein is tijd de vierde dimensie, maar hij kon niet aangeven wat dat was. Wat wij tijd noemen, is eigenlijk het effect dat wij waarnemen van iets dat wij niet zien en begrijpen. Zoals een lamp op een hand kan schijnen, waardoor er een schaduw op de muur ontstaat. Kijkend naar de schaduw zien wij die wel, maar hebben geen idee van die lamp en die hand.

    Al heel wat jaren geleden is er b.v. een proef genomen met twee atoomklokken, die ongelofelijk precies liepen. De één is in een vliegtuig geplaatst en heeft op grote hoogte een rondje om de aarde gevlogen, de ander bleef op de grond. Toen beide na afloop van het experiment weer naast elkaar werden gezet, bleken ze niet meer de zelfde tijd aan te geven. De klok uit het vliegtuig liep achter, hoewel ze beide weer perfect synchroon liepen. De zwaartekracht heeft dus invloed op materie- of energiefrequenties en die vormen voor ons weer de basis van onze tijdsbeleving. De tijd zoals wij die kennen is dus niet een constant, lineair verschijnsel, maar een kromme, die in ieder geval door zwaartekracht wordt beïnvloed.

Shuman Resonantie:

    Er is nog iets aan de hand met energiefrequenties en dat is de "Shuman Resonantie". De Shuman Resonantie kun je het best beschrijven als de "hartslag" van onze aarde. Een oscillerend signaal dat heen en weer slingert tussen het aardoppervlak en onze ionosfeer. Deze frequentie was duizenden jaren lang 7,83 cycli per seconde en is daarom door het leger heel lang als een zeer nauwkeurige referentie gebruikt.

    Sinds 1980 is deze frequentie stijgende en op dit moment zitten we op ca. 12 cycli per seconde. Een toename van ca. 50% dus, wat zou betekenen dat de werkelijke tijdstoename met 50% is gedaald. Ofwel: een dag duurt eigenlijk niet meer 24 uur, maar nog slechts 16 uur. Tijd is dus ook afhankelijk van de energie van de aarde. Als de aarde niet meer zou draaien, zou de Shuman Resonantie 13 zijn. Daar zitten we dus al heel dicht bij. "Belachelijk", zult U zeggen. Een dag duurt nog steeds 24 uur, net als vroeger. Maar als wij de tijd meten met middelen die mee veranderen met onze omgeving, dan zien we het verschil niet. Hoe je de tijd ook meet, met een kristal of met een atoom, met gewichten en een slinger, altijd is die meetmethode afhankelijk van de materie. En als die verandert, meten wij dus niet absoluut, maar relatief. We horen al zo vaak om ons heen "Het leven lijkt steeds sneller te gaan", maar in feite proberen we al onze oude, vertrouwde patronen in een steeds kortere tijd te doen, met als gevolg een steeds gejaagder leven en dus ook steeds meer stress.

    Terugkijkend op de eerdere opmerkingen over de ompoling van de aarde, betekent dit dat de tijd op dat keerpunt even stil zal staan. En dat na dat keerpunt de tijd terug zal gaan. Maar dat kan toch niet zult U zeggen? Helaas wel, als wij met verkeerde middelen blijven meten, zullen we straks met onze meetfout geconfronteerd worden. Dan zullen we onze ideëen over het begrip tijd drastisch moeten bijstellen en dat zal na al die eeuwen niet zo gemakkelijk blijken te zijn. Alleen de oude culturen, de culturen die hun tijd- en kalendermeting nog steeds baseren op de stand van sterren, zouden daar geen problemen mee hebben: voor hen zou er - wat dat betreft - helemaal niets veranderen.

    De tijd zoals wij die kennen met 12 maanden per jaar en 60 minuten per uur is eigenlijk een

    gedrocht en brengt ons totaal op een dwaalspoor. We hebben maanden van 27, 28, 30 en 31 dagen, terwijl de natuurlijke maand 28 dagen heeft. Alle natuurvolkeren hebben een 13 manen-kalender, maar de Rooms-Katholieke kerk heeft ons met een zeer slecht onderbouwde 24-uurs klok en een belachelijk 12 maanden systeem opgezadeld:

    1. Januari is vernoemd naar Janos, de god van de poorten,

    2. Februari verwijst naar een dierenorakel-ritueel,

    3. Maart verwijst naar de god en planeet Mars,

    4. April is een godin van de lente,

    5. Mei is een godin van de lente,

    6. Juni verwijst naar de vrouw van god Jupiter,

    7. Juli en Augustus zijn vernoemd naar Julius en Augustus, de twee bekendste keizers van het Romeinse rijk (en omdat Augustus niet wou onderdoen voor Julius, kreeg die ook 31 dagen, ten koste van Februari),

    8. September is de 9e maand, maar betekent 7,

     -8-

9. Oktober is de 10e maand, maar betekent 8,

    10. November is de 11e maand, maar betekent 9,

    11. En December is de 12e maand, maar betekent 10.

    Het woord kalender komt trouwens van het Romeinse "calends".Het was de naam van het rekeningenboek, waarin alle inkomsten en uitgaven stonden vermeld. Tijd is toen geld geworden en daar zijn we flink de fout ingegaan.

    Houdt U er maar rekening mee, dat de kans groot is dat we straks weer naar een 13 manen-kalender gaan, waarin elke maan(d) 28 dagen en dus 4 weken van 7 dagen heeft. Hierdoor is elke 1e dag van een maand altijd een maandag en lopen we weer in het gareel met de natuur. De Maya-kalender is hiervan een heel mooi voorbeeld.

Mentale ontwikkeling:

    Zoals al eerder aangegeven bij het zenuwstelsel, krijgen we straks heel wat te verduren. Maar dat is zeker de moeite waard, want - na een lastige overgangsperiode - zullen we allemaal anders gaan denken. We zullen vooral weer gaan voelen en de meeste mensen hebben er nog geen idee van wat dat is. Het is niet zozeer een fysiek voelen, maar een aanvoelen, een intuïtie, een sterkere verbondenheid met de natuur en met elkaar. Hierdoor ontstaat een andere maatschappij, een waarlijke samen-leving!

    Wij bezitten de aarde niet, maar de aarde bezit ons. We denken nu nog steeds dat het andersom is, maar dat is slechts een illusie. Wij gaan straks weer ècht deel uitmaken van de natuur en zullen er daardoor ook met veel meer respect mee omgaan.

    We gebruiken nu ca. 5% van ons DNA en van onze hersencapaciteit. Door de hogere energie gaat dit straks een heel eind richting de 100%. Kunt U zich voorstellen wat dat voor een creativiteit dat ten gevolge zal hebben? En wat dat voor de kennistoename van ieder mens kan betekenen?

Fysieke ontwikkeling:

    Bovenstaande verschijnselen hebben ook in een ver verleden plaats gevonden en hebben duidelijk invloed gehad op de mensheid. Door opgravingen is bekend geworden, dat de Aboriginal-cultuur in Australië er 52.000 jaar geleden (4 maal 13.000 jaar!) er zomaar ineens was. Er zijn nooit voorlopers van hen gevonden. Het zelfde geldt voor de Cro Magnon mens: 39.000 jaar geleden (3 maal 13.000 jaar!) was die er ineens. Zijn tijdgenoot, de Neanderthaler, stierf 26.000 jaar geleden (2 maal 13000 jaar!) plotseling uit. De laatste ijstijd hield 13.000 jaar geleden ineens op. Bovendien verschenen er op het zelfde moment in Egypte de Grote Piramide van Gizeh en in Teotihuacan in Mexico de Piramide van de Zon.

    Het zou al heel toevallig zijn als er nu een keer niets zou gebeuren op dat gebied. Één ding is trouwens al begonnen: diverse Aboriginal-stammen geloven al jaren dat hun taak er op zit.

Zij nemen bewust geen kinderen meer en zijn dus al aan het uitsterven.

De twaalf dagen tijdens de overgang naar de nieuwe tijd

    Om een beeld te kunnen vormen wat er precies gebeurt gedurende de twaalf dagen overgang in 2012 in de laserstraal, kan het volgende verhelderend werken:

    We zullen om te beginnen "gebombardeerd" worden met een enorme hoeveelheid energie. Deze energie is een kosmische energie, een soort levenskracht, een energievorm die er eigenlijk altijd is, maar waarvan we ons over het algemeen niet bewust zijn. Deze energie is essentieel voor alles wat leeft en komt straks in overvloed naar ons toe. Het zal ons bewustzijn drastisch veranderen: we gaan van de 3e dimensie naar de 4e en de 5e dimensie. Het begrip „dimensie‟ is een moeilijk te begrijpen fenomeen. De drie ruimtelijke dimensies (lengte, breedte en hoogte) kennen we allemaal. We voegen daar nog het begrip „tijd‟ aan toe

     -9-

    (ook al hebben we daar een totaal verkeerd beeld van) en dan hebben we onze vier-dimensionale wereld. Maar er zijn meer dimensies: Albert Einstein heeft ooit berekend dat er minstens zes moeten zijn. Wij krijgen er door deze hele ontwikkeling in elk geval een vijfde dimensie bij.

    Wat moeten we ons daarbij voorstellen? Dat wordt lastig. Hoe leg je b.v. aan een blinde uit wat het verschil is tussen groen en blauw? Als iemand geen referenties heeft aan wat voor kleur dan ook, kan die zich daar geen voorstelling van maken. Toch is dat het beste uitleggen aan de hand van zintuigen. We krijgen er door die hogere energie a.h.w. een zintuig bij, een zintuig dat ons letterlijk meer laat zien, te vergelijken met het zien van aura's en geesten. Dat is nu nog voor een relatief kleine groep mensen weggelegd, zoals paragnosten en helderzienden, maar straks wordt dit gemeengoed voor iedereen.

De vijfde dimensie

    De energiestoot heeft niet elke 13.000 jaar het zelfde effect. De éne keer vindt er een transformatie plaats van een eenheidswereld naar een dualistische wereld en de andere keer transformeert de wereld weer terug naar een eenheidswereld.

    Dualistisch wil in dit geval zeggen: grote verschillen tussen mannelijk en vrouwelijk, goed en kwaad, arm en rijk, etc. Wij leven nu in een dualistische wereld en we staan op het punt om een eenheidswereld binnen te stappen.

De twaalf dagen (bron: "De Twaalf Dagen van Licht", Gary Bonnell):

Dag één:

    Gedurende de eerste dag gaan we de fysieke wereld heel anders zien. We zullen we verbaasd zijn als alles begint te stralen in de meest bijzondere kleuren. Het begint met elektrische apparatuur: hoe meer stroom er doorheen gaat, hoe eerder we die energie gaan zien als een gekleurde wolk om het snoer en om het apparaat. Maar even later beginnen ook niet-elektrische voorwerpen licht uit te stralen. Ook om mensen, dieren en planten beginnen we prachtige regenboog-effecten te zien. Met name bij mensen kunnen die kleuren zeer dynamisch zijn. Als men innerlijk nog met allerlei dingen worstelt, dan zul je dat aan de kleuren in de aura kunnen zien.

Dag twee en drie:

    we beginnen te ontdekken dat gedachten zich willen gaan manifesteren. Alles wat we denken krijgt effect. Als we b.v. bij een bloem staan en we zouden willen dat die eindelijk eens ging bloeien, dan zullen we merken dat dat ook heel snel gaat gebeuren. Gedachten zijn altijd al krachten geweest en nu worden ze niet alleen zichtbaar als energie, maar gaan ze ook nog eens gevolgen krijgen. In feite is dat altijd al zo geweest, maar de invloed was op een

    dusdanig niveau, dat we dat nauwelijks merkten. Toch is dat niet nieuw: mensen kunnen al heel lang voorwerpen verplaatsen met hun gedachten, of iemand op afstand (b.v. via een foto) genezen.

    We zullen nu heel snel moeten afleren negatief te denken, want ten eerste kan iedereen dat zien in de aura en ten tweede zal het onmiddellijk gevolgen gaan krijgen. Heel veel mensen zullen tijdens deze twee dagen afhaken en de rest van de twaalf dagen grotendeels bewusteloos doormaken. Het zijn de mensen die leiden aan innerlijke conflicten. Zowel op het fysieke vlak als op het emotionele en sociale vlak wordt het steeds moeilijker. Er komt weerstand tegen het hele gebeuren, er komt angst en iets moet de schuld krijgen van die problemen. Het zijn de mensen die zich verschuilen achter regels, de mensen die denken in

    termen als "voor wat, hoort wat", mensen die liefde niet zonder hormonen kunnen zien, mensen die altijd voorwaarden stellen, die nooit genoeg geld of goederen hebben, de mensen die snel naar de wapens grijpen als ze zich bedreigd voelen, mensen die geen fysiek contact durven maken, die bang zijn om zomaar te knuffelen, met wie dan ook.

     -10-

Dag vier:

    De waarneming van de dimensionaliteit gaat veranderen. Gevoelens van strijden, twijfelen, oordelen en vergelijken gaan verdwijnen. Elke concentratie op de toekomst of het verleden zal leiden tot het besef van aanwezig zijn in het hier en nu.

Dag vijf:

    we beginnen ons te realiseren dat onze oude leefwereld, datgene wat we altijd "realiteit" noemden, eigenlijk niet meer dan een droomwereld was. We worden ons bewust van alle lagen van de manifeste werkelijkheid en hebben daarin geen beperking: ruimte zonder tijd en absolute vorm.

    Aan het eind van deze dag zullen ons DNA door de nieuwe trillingsfrequentie in het etherische lichaam en het omringende plasma-veld beginnen te veranderen. Één van de effecten daarvan zal zijn dat ons fysieke lichaam niet langer zal reageren op het genetisch geheugen. Ook zullen de zeven energiecentra's (onze chakra's) het belangrijkste orgaanstelsel worden. Alle andere organen (behalve hart, longen en maag) zullen geleidelijk aan minder actief worden. De behoefte aan eten zal steeds minder worden, evenals de behoefte aan bewusteloze slaap.

Dag zes:

    Op deze dag zullen we volop bezig zijn met het wennen aan al die veranderingen; we gaan ontdekken dat we met onze gedachten (onze verbeelding, onze creativiteit) een heleboel dingen kunnen doen en dat we daar ook steeds minder middelen voor nodig hebben. Onze gedachten drukken zich uit als materie en daarmee klaren we de meeste klussen. Een grenzeloze wereld gaat voor ons open.

Dag zeven:

    Onze zintuiglijke waarnemingen gaan verschuiven naar een intuïtieve helderziendheid. Een ongekende sensatie ontstaat wanneer we ervaren dat de fragmenten van alle zielen van vroegere, huidige en toekomstige incarnaties zich verenigen tot één wezen. Er ontstaat een perfecte combinatie van lichaam, denken en geest.

Dag acht en negen:

    Op deze dagen zal een groep mensen die nog steeds bij hun volle bewustzijn is en een verlangen ervaart om behulpzaam te zijn, aan het werk gaan om de inmiddels bewusteloos geworden mensen te gaan helpen. Hun intentie is bijzonder zuiver en dient maar één doel: zoveel mogelijk zielen uit hun conflict halen en alsnog bij dit proces betrekken, voordat die twaalf dagen om zijn. Daarnaast zullen deze mensen in staat zijn om vrijwel elke ziekte te genezen.

Report this document

For any questions or suggestions please email
cust-service@docsford.com