DOC

2012doc - Telenet Service

By Raymond Collins,2014-06-22 17:44
17 views 0
2012doc - Telenet Service

    -1-

     Het jaar 2012

Op weg naar het keerpunt in het jaar 2012

    Er is een grootschalig elektromagnetisch proces gaande dat de aarde, de mensheid, ons lichaam en onze geest beïnvloedt. De aarde is slechts een heel klein tandwieltje in een gigantisch uurwerk. De mensheid bevindt zich op dit moment in een fase, waarin de spirituele ontwikkeling in een versneld tempo verloopt.

    Het is nu mogelijk om de problematiek die we ervaren in hoog tempo te verwerken en de karmische banden met ons verleden gemakkelijker los te maken. Hierdoor krijgen we innerlijke rust, vinden we ons werkelijke zelf en kunnen we ons meer richten op de mooie dingen van het leven.

    We bepalen zelf of we er wel of niet in meegaan. Wij mensen zijn geen fysieke wezens, die af en toe een spirituele ervaring hebben, maar we zijn spirituele wezens met een onsterfelijke ziel, die fysieke ervaringen hebben.

De reis van onze zon en planeten door ons melkwegstelsel

    Onze zon en planeten beschrijven een baan door het melkwegstelsel. Dat duurt ongeveer 26.000 jaar. We reizen elke 13.000 jaar door een gebied met een zeer hoog energetisch niveau: de fotonengordel, een geconcentreerd energieveld dat uit het hart van het melkwegstelsel komt.

    Die hoge energie heeft grote invloed op het leven op aarde, niet alleen natuurkundig, maar vooral ook spiritueel. Het theoretische hoogtepunt van de eerstvolgende doorgang vindt plaats op 21 december 2012.

    Het is een langzaam proces en we zitten al een hele tijd in de aanloop ernaar toe. De uitlijning van de planeten is in '94/'95 al begonnen. We kunnen dit o.a. heel duidelijk merken aan de klimaatveranderingen gedurende de afgelopen jaren en het smelten van de ijskappen, dat niet alleen maar een gevolg is van het broeikaseffect.

Zo oud als de aarde

    Dit verschijnsel is zo oud als de aarde. De Babyloniërs, de Phoeniciërs, de Egyptenaren en de Grieken kenden het. Het staat in Vedische geschriften en in de I Ching. Ook de Olmeken, Maya's, Azteken en de Noormannen waren ervan op de hoogte. Al deze culturen hadden hun eigen meet- en berekeningsmethoden en zaten - gezien de enorme tijdspanne - heel dicht bij elkaar.

    De Maya's en Olmeken spreken over 21 december 2012, de Azteken gebruiken een totaal andere methode en komen uit op 20 mei van dat zelfde jaar, de Atlantianen zaten op 20 december, de Egyptenaren op 19 december en de oude Grieken op 12 december. En dat met al die "primitieve" middelen. De Christenen geven geen exacte datum, maar verwachten na het 2e millennium de "Dag des Oordeels" (Johannes, Boek der Openbaringen).

    De Maya's hadden zo'n 500 jaar voor Christus al een aantal kalenders gemaakt, waaronder de "Tun Uc" (een jaarkalender met 13 maanden van 28 dagen), de "Tzolkin" (een 260-dagen kalender) en de "Lange Telling" kalender (een kalender die werkt met periodes van 5.125 jaar). De "Lange Telling" kalender is geijkt op 21 december 2012.

    Deze kalenders worden vandaag de dag nog steeds gebruikt en zijn onbetwist de meest perfecte ter wereld. De Maya's berekenden de lengte van een jaar destijds al op 365,24200 dagen.

    In de jaren „60 is m.b.v. computers een lengte van 365,24220 dagen bepaald, maar

inmiddels

     -2-

is dit door de wetenschap gecorrigeerd naar 365,24199 dagen.

    Waarom zouden de Maya‟s zo'n perfecte kalender maken en ijken op een datum die 2.500

    jaar verder in de tijd ligt? Het ligt toch veel meer voor de hand dat ze daar b.v. de geboortedag van een koning voor hadden genomen? De Maya's gebruikten de uitlijning van de aarde, de zon en het hart van de melkweg (zodat die samen op één lijn staan) voor het synchroniseren van hun kalender. Dit heet Galactische Kosmologie.

Het heelal als klok

    De oude culturen waren bekend met de grote klok die "heelal" heet, o.a. door deze goed te observeren.

    Zij wisten al dat het leven op aarde wordt bepaald door de stand van de planeten en de sterren. De periode van 5.125 jaar staat voor een "Grote Cyclus", of "Wereldtijdperk" of "Zon". De collectieve mensheid ontwikkelt zich volgens hen in vijf van deze periodes, wat overeenkomt met 25.625 jaar (5 x de "Lange Telling").

    En dat komt verrassend dicht bij wat men tegenwoordig heeft berekend voor de dierenriemprecessie (zie volgende hoofdstuk).

    21 december 2012 is voor de Maya's het einde van vijf complete cycli. Ook de kalender van de Inca's, de Hopi indianen, de Egyptenaren, de Tibetanen, de Essenen en de Kelten (de "Druïdenkalender") loopt dan af.

Van Vissen- naar Aquariustijdperk

    Men wist dus vroeger al, dat 2012 een magisch jaar zou worden. Een jaar van grote veranderingen voor de Aarde en de mensheid. We gaan dan een nieuw tijdperk in. We gaan van het Vissentijdperk naar het Aquariustijdperk, we gaan van de 3e naar de 4e en 5e dimensie. Maar we hebben het zo druk met onszelf, onze materiële zaken, dat we niet meer naar boven kijken. En als er straks toch iets „onvoorziens‟gebeurt, dan schrikken we, dan zijn we ontzettend bang. Wat is dit? Wat gebeurt er? Hoe kan dat?

    Kunt U zich nog herinneren hoe een aantal bevolkingsgroepen in India angstig reageerde op de laatste zonsverduistering aldaar (11-08-'99)? "We worden gestraft door de goden!" Als wij zo in ons zelf gekeerd blijven leven, gaan we dat soort reacties hier straks ook krijgen.

Cycli bereiken een hoogtepunt

    Zoals de aarde om haar eigen as draait, zo draait de maan om de aarde en de aarde op haar beurt weer om de zon. Deze cycli kennen we allemaal, omdat we die constant in ons leven ervaren: de eerste duurt een dag, de tweede duurt een maand en de derde duurt een jaar. Maar er is meer. Zo beschrijft onze zon (en dus ook haar bijbehorende planeten) op haar beurt weer een baan.

    En zo zijn er nog een aantal relatief kleine en veel grotere cycli, zoals b.v. de rotatie van het melkwegstelsel om haar eigen as (ca. 225 miljoen jaar) en de baan die het melkwegstelsel op haar beurt weer om de "Grote Centrale Zon" beschrijft. Maar de effecten van deze cycli kennen we niet, omdat die veel te lang duren voor ons relatief korte leven op aarde. Op dit moment hebben we te maken met een aantal cycli die in 2012 vrijwel gelijktijdig tot een eindpunt komen. Zo lopen onze normale jaarcyclus, de "Baktun" van de Maya's (5.125 jaar), de vijf cycli voor de collectieve mensheid (25.625 jaar) en de rotatiecyclus van het melkwegstelsel zelf (225 miljoen jaar) in dat jaar ten einde.

    Het heelal is net een grote klok: telkens als er weer een cyclus is volbracht, dan wordt er weer een tandje van het volgende wiel aangetikt en gebeurt er weer iets grootschaligs. Tevens gaat de net volbrachte cyclus zich weer herhalen. Wat je onder de

    elektronenmicroscoop ziet, zie je ook door een ruimtetelescoop: alles draait om elkaar heen, alles beïnvloedt elkaar en alles houdt elkaar in balans. Zo boven, zo beneden.

     -3-

De Vega- of Poolstercyclus

    Voor ons is die cyclus van 26.000 jaar op dit moment de belangrijkste. Hij wordt ook wel de Vega- of Poolstercyclus genoemd. Dit komt doordat het vlak waarin ons gehele zonnestelsel draait, kantelt en de aardas (aan de Noordpoolzijde) hierdoor tijdens deze cyclus een soort cirkel in het heelal beschrijft (niet te verwarren met de verschuiving van de magnetische Noordpool en de jaarlijkse kanteling van de Aarde, waardoor onze seizoenen ontstaan). Deze cirkel loopt door de sterren Vega, Polaris (onze Poolster) en Alpha Draconis. Rond 2.800 voor Christus wees de aardas naar Alpha Draconis in de staart van de Draak. Op dit moment wijst hij naar de Poolster en rond 13.300 wijst hij naar Vega. Aan de zuidzijde beschrijft de aardas een cirkel om de Pleiaden, met als centrale punt de ster Alcyone in het hart van de Pleiaden.

    Toch is die Vega- of Poolstercyclus geen nieuws. Elke astronoom kent het verschijnsel "de precessie van de dierenriem of van de equinoxen".

    Deze precessie (= verschuiving) is een optisch effect en wordt veroorzaakt doordat de positie en oriëntatie van de aarde in het heelal t.g.v. bovengenoemde cyclus voortdurend verandert. Daardoor verandert ook onze waarnemingspositie en lijkt het net alsof de diverse sterrenbeelden voortdurend aan de hemel bewegen. Ze maken niet alleen een op- en neergaande beweging, maar verschuiven ook van links naar rechts en weer terug t.g.v. de Vegacyclus. Wat de meeste astronomen echter niet weten, is dat de keerpunten in deze beweging een tweetal indrukwekkende momenten markeren.

Het spel van aantrekkingskracht

    Probeert U eens voor te stellen hoeveel kracht er nodig is om de eb- en vloedbeweging op aarde te veroorzaken. Miljarden liters water worden tweemaal daags "opgetild" door de maan en dat gaat continue door. En dan die baan van onze aarde. Zo'n enorme massa slingert rond aan een denkbeeldig touwtje en ons relatief kleine zonnetje houdt haar in bedwang. We hebben het hier dus over onvoorstelbaar grote krachten.

    Denkt U dan eens in dat onze melkweg eigenlijk een hele grote bol is met ontelbaar veel planeten en sterren. Maar doordat die melkweg zo hard rond draait, is ze uitgedijd tot een min of meer platte schijf.

    Aan de buitenkant van die schijf bevinden zich een aantal "slierten" en in één daarvan, genaamd "de arm van Orion", bevinden wij ons.

    Omdat de grootste concentratie van sterren en planeten zich in het centrum van de melkweg bevindt, is daar ook het grootste spel van aantrekkingskrachten en andere energieën gaande.

Vulkanische activiteit en hogere temperaturen

    De afstand van de aarde tot het middelpunt van het melkwegstelsel bedraagt 32.000 lichtjaren. De doorsnede van het melkwegstelsel is 100.000 lichtjaren. Één lichtjaar is de afstand die het licht in 1 jaar aflegt met 300.000 km/sec. (Bron: Elzeviers Nieuwe Grote Wereldatlas)

    De 26.000-jarige baan die onze zon beschrijft, is een baan die de melkweg onder een hoek van 60? doorkruist. Op het éne moment duiken we er een keer van boven naar beneden doorheen en keren we tevens om van links- naar rechtsbewegend en 13.000 jaar later gaan we aan de andere kant van de cirkel weer van beneden naar boven en gaan we van rechts naar links.

    Bij elke doorgang worden wij weer blootgesteld aan die enorme krachten en energieën. Er wordt aan de aarde getrokken en geduwd, waardoor het aantal aard- en/of zeebevingen en

    de vulkanische activiteit toeneemt. Ook wordt de temperatuur van onze atmosfeer steeds hoger door alle externe energiebronnen.

     -4-

Sagittarius A, intense lichtbron

    Het wordt nog spannender. De wetenschap heeft aangetoond, dat het hart van de melkweg steeds actiever lijkt te worden en steeds meer energie begint uit te stralen. Dit is echter een betrekkelijke constatering, omdat we dit waarnemen vanaf onze planeet. Die activiteit is er continue, maar wordt door onze veranderende positie steeds sterker waarneembaar. Net als de zon die altijd schijnt, maar die je pas ziet als de wolken verdwijnen. De bron van deze energie

    is de ster Sagittarius A in het sterrenbeeld Boogschutter. Deze bevindt zich voor ons oog in het hart van de melkweg en is een zeer krachtige energiebron. Op het moment dat de aarde en de zon in één lijn staan met Sagittarius A, bereikt die energie de aarde met maximale sterkte en is dat te zien als een intense lichtbron.

Laserstraaleffect

    Die maximale sterkte wordt veroorzaakt door een laserstraaleffect. Op 21 december 2012 staan de aarde, de maan, Venus en de zon precies in één lijn met de de centrale ster van de Pleïaden en het hart van de melkweg. Dit is op zich al heftig genoeg, maar er komt nog een schepje bovenop. Bij een echte laserstraal wordt de straal gestabiliseerd door een krachtig medium wat er haaks op staat. En wat gebeurt hier: op dat moment staat Uranus er haaks op. In 1987 is er een supernova geïmplodeerd in de Tarantula nevel in de Grote Magellaen Wolk (Supernova 1987A), waardoor het elektromagnetische veld van Uranus met een factor 100 in kracht is toegenomen (bron: Scientific American, 1999). Een perfecte laserstraal dus en dat effect gaat twaalf dagen duren: twaalf dagen van intens licht.

Ompoling van de Aarde

    Een dergelijk mega-effect kan gepaard gaan met het ompolen van de aarde, of met grote verschuivingen in die polen. Dat is ook te zien op de bodem van de Atlantische Oceaan. In het midden hiervan bevindt zich de "Atlantische rug", een grote naad tussen het Amerikaanse continent enerzijds en het Europese en Afrikaanse continent anderzijds, waar voortdurend magma omhoog wordt geperst.

    Hierdoor drijven Amerika en Europa/Afrika jaarlijks ca. 3 cm. uit elkaar en ontstaan er aan weerszijden van die naad bergketens op de bodem van de oceaan. Het magma is echter sterk ijzerhoudend en zolang het nog vloeibaar is, neemt dit de magnetische polariteit van de Aarde aan. Zodra het in aanraking komt met het koude zeewater, stolt het en ontstaat er een permanente magneet.

    Onderzoek heeft uitgewezen, dat sommige bergketens een noord-zuid gerichte polariteit hebben en anderen een zuid-noord gerichte polariteit. Het ompoolen heeft dus al vaker plaatsgevonden. Ook in de sedimentlagen (afzetting van deeltjes) vinden we dit verschijnsel terug.

    Het magnetische veld wordt opgewekt door de rotatie van de Aarde doordat de vloeibare kern sneller draait dan de korst. De kern draait ca. 1 omwenteling meer dan de korst per 1000 jaar.

    Onze magnetische noordpool "wandelt" op dit moment ca. 100m per dag van Noord Canada naar Siberië en in de afgelopen jaren heeft die al een heel grillig pad afgelegd. Ook zijn er magmagebieden die al aan het ompoolen zijn, zoals de "South Atlantic Anomaly" rondom

    Zuid-Afrika of die fors aan kracht hebben ingeboet. Het is al bewezen, dat er voorafgaande aan zo'n ompoling altijd een daling van het aardmagnetisme te zien is.

    Dit omkeerfenomeen is ook beschreven in de 1000-en jaren oude Egyptische hiërogliefen, waarin de vluchtende Atlantiërs na een lange nacht op zee de zon van de andere

     -5-

    kant op zagen komen. En vergeet niet dat deze mensen bijzonder goed konden navigeren.

Omkeren van de rotatie

    Er is nog een aantal voorbeelden, waarmee het omkeren van de rotatie aannemelijk gemaakt kan worden. Als je op het noordelijke halfrond een gootsteen met water laat leeglopen, draait het water linksom weg door de afvoer en