DOC

Met Carla en Wim op reis - Bindervoet

By Jeffery Alexander,2014-07-17 01:45
12 views 0
Met Carla en Wim op reis - Bindervoetmet,Wim,wim,WIM

Met Carla en Wim op reis

naar Spanje

2003 / 2004

     ? Carla van Rumt

     1

AMSTERDAM , vertrek op 3mei 2003

    W e hebben besloten om deze droomreis te beginnen met de staande mast route , en dat betekend dat we binnendoor via kanalen en rivieren naar het zuiden van Nederland afzakken. Deze keuze om twee redenen, ten eerste omdat we van plan zijn zo‘n drie jaar weg te blijven en wij dit stukje dat we jaarlijks bevaren voorlopig niet meer gaan zien, en ten tweede omdat het weer altijd nogal onstuimig is in deze periode en je dus nooit zeker weet of je verder komt dan Scheveningen [en daar misschien een aantal dagen verwaaid komt te liggen ] als je buitenom zou gaan.

Eerst maar eens in Haarlem kijken, maar dat werd een kort bezoekje want s‘nachts

    trokken dronken jeugd onze red.boei met frame en al van de boot. Schade plm. min. 100 euro.Tevens hadden ze al de landvasten van de boot losgegooid zodat wij los in het Spaarne dreven om 3.30 uur in de nacht. Wim gelukkig goed met de lasso kon met een worp weer aan de wal vast gooien ….en zo hadden we het maar druk midden in de nacht .We hebben nog naar onze boei gezocht, maar geen spoor.

    We varen door naar een verderop gelegen zijriviertje waar ,naar we hoopten de jeugd zich niet zo zou laten zien.We wilden een oud gemaal bekijken, en dat is dus gelukt. Op weg naar Leiden nu, om bevrijdingsdag daar te vieren, maar dat was wel erg stil daar.We probeerden maar eens onze nieuw aangeschafte televisie, en ontdekten toen dat we geen stroom hadden. De accus hadden niet bijgeladen. Een probleem dus. Veel zoeken niks vinden en walla ook de motor deed niets meer. Wim heeft toen zijn vriend Marcel de monteur gebeld, en die kwam direct de volgende morgen.Een heel groot probleem hadden we, vetrelde hij…Waterslag op de motor. Wat betekende dat

    de hele motor er uit moest.We lagen naast een dekschuit, in het kader van een low-budget reis maar moesten nu toch echt naar een jachthaven. De dichtstbijzijnde haven had geen eigenlijk geen plaats voor passanten maar voor ons wilden ze wel een uitzondering maken. Met de bijboot met 2pk.motor…onze sleepboot in

    nood….hebben we de boot naar de haven gekregen en met wat helpende handen vast gemeerd in deze veilige haven.

     Ondertussen had ik mijn boeltje gepakt en ben bij mijn vriendin Rafea gaan logeren. Met dieselgeur in een boot slapen is geen pretje. Wim croste ondertussen van boot naar huis en naar zijn vriend Marcel ,en weer naar Alphen a.d.Rijn waar ikzelf een poosje verbleef. Toen bleek dat deze grap langer ging duren ben ik ook maar naar huis gegaan. Een lang verhaal kort, de motor loopt weer met hartelijke dank aan de vrienden, zonen, bekenden en vooral ook aan de jachthaven die normaliter geen passanten toestond,omdat zij ons aan alle kanten geholpen hebben met eten ,,slapen..en hard sjouwen.

    We kunnen weer verder, en nu naar Alphen aan den Rijn. Daar pikken we ons een dekzwabber op in de vorm van petekin Suzanne..Zij stond ons al op de kaai op te wachten met een enorme bos gele rozen in de armen.Daar had ik niet op gerekend en onze draagbare-waterkan is dus even tot vaas gepromoot.Onze hulp kon maar een klein stukje mee helaas, want zij bleek een goede stuurman. Jammer …zij moest met de trein terug en Suzan heeft ons uitgezwaaid totdat we elkaar niet meer konden zien, slik… slik…snik…snik… Nu ging onze reis verder naar Willemstad, en daar kwam het volgende probleem alweer, de brug was kapot, dus oponthoud. Of we moesten via Rotterdam gaan. Een aardige omweg? Okee doen we dat. Wel we zijn door Rotterdam maar ook niet zonder slag of stoot. Inmiddels was het gaan waaien en af en toe regenen dus we hebben geen spijt van de beslissing om niet via IJmuiden naar het zuiden af te zakken.

     2

    In Middelburg brachten we nog wat prettige dagen door en als laatste plaats in Nederland was daar Vlissingen. Het waaide nog steeds dat het rookte dus we konden onszelf te goed doen aan de laatste inkopen.

    Eindelijk een goede weersvoorspelling….

     Het zou stabiel en prettig zomerweer gaan worden. Dit betekende dat we zee-op konden gaan , en samen met een ander zeiljacht de Timios werden we geschut.

     Een prettig gevoel was dat , dat er nog meer gekken de zee kozen met dit vieze weer. Maar van zeilen zou niet veel komen. Eerstens stond de wind uit de verkeerde richting en tweedens er was zo weinig wind dat we door de stroom weer terug dreven, dus dit werd een motorweekje.

BELGIE,

    We deden eerst Blankenbergen aan voor de broodnodige rode diesel, Blankenbergen is een gezellig kustplaatsje met volk in alle pluimage. Men loopt daar in joggingpak, in shorts, en chic gekleed met hoed en al, kortom een plaats voor iedereen. Vooral voor kinderen is er veel te doen aan het strand. Je kunt er duwfietsjes huren in plaats van met een wandelwagentje te zeulen. Er zijn speelattributen op het strand en er is een plek waar je op zeer byzondere fietsen kunt fietsen ja zelfs achterstevoren. Je kunt er fietsen huren waar je met wel tien man op kunt crossen etc etc.. Ook de restaurants zijn er veel vertegenwoordigd, kortom je vermaakt je hier echt wel al was het maar met mensen kijken. Maar wij gingen dezelfde dag door naar Oostende.Er werd gebaggerd in Blankenbergen en de geur was er niet een van Chanel

    .Dus Oostende here we come…. Daar vielen we met de neus in de boter, allerlei festiviteiten heel gezellig ook hier verveel je je niet snel. Je ligt met je boot midden in het centrum dat altijd heel erg druk met wandelaars is. Om een praatje hoef je niet verlegen te zitten. Ook langs de boulevard zijn prachtige stalletjes waar ze hele mooie opgemaakte bakjes met zeefruit verkopen. Ik lust het zelf niet maar de bakjes zijn zo mooi dat het zonde is om ze op te eten..Na een paar dagen hielden we het hier voor gezien en gingen door.

FRANKRIJK, { langs kanaalkust }

    Ons doel was Duinkerken,een drukke vieze stinkstad en daar kwamen we het Nederlands schip tegen dat gelijk met ons naar buiten was geschut.

     Een babbeltje met hen ,Ton en Annie heten ze en ze varen een Dufour 35 [onze oude liefde] met de naam Timios en de volgende morgen varen we door naar Boulonge met twee schepen. Deze stad is het bekijken meer dan waard ook al is het hier ook erg druk met verkeer. Even iets naar boven klimmen en je zit in een puur Frans stadje. Met genoeg stilte om je heen. Ook in Boulonge kwamen we weer een Nederlands schip tegen, gevaren door Herman en Maria van de bavaria 38 met de naam Mimel. Deze hadden ook plannen om verder weg te gaan, en zo werd het een beetje zwaan kleef aan idee. S;avonds gezellig met elkaar een glaasje en overdag trokken we ieder ons eigen pad. Zo deden we Dieppe aan alweer een drukke Franse havenstad met gezellige winkels en daarna op naar Fecamp .

    Ook deze plaats is een bezoek waard al was het maar om de likeur te proeven die ze daar al sinds mensenheugenis brouwen . Het museum hiervan is prachtig met allerlei soorten kruiden en koperen stookketels. De volgende dag gingen we weer met twee schepen verder naar Cherbourg. Dit was een afstand van 80 zeemijlen en dus een

     3

    lange tocht. Al deze tochten werden zowat op de motor gedaan omdat de wind voor ons uit de verkeerde hoek stond. Dit is een bekend gegeven , zo we waren voorbereid.

    Ook Cherbourg is een enorme havenplaats met een zeer grote jachthaven. Hier hebben veel Engelsen hun jacht permanent liggen omdat Engeland zowat onbetaalbaar is vooral de jachthavens en mooringplaatsen, en er elk weekend een ferrie vaart vanuit Engeland en ze dus zeer snel en relatief goedkoop op hun boot kunnen zijn. Vanuit deze plaats wilden we naar Guernsey waar we een paar daagjes vacantie willen gaan houden, want alle dagen varen vraagt best wel concentratie en je moet jezelf ook in evenwicht houden met al dat geschommel .Het lastige was ondertussen het constant cheqqen van de motor, want die lekte olie, en dat was in elke haven zoeken waar vandaan die lekkage kwam ,en ook weer schoonmaken. Dit bederft wel een beetje de charme van in een nieuwe haven aankomen.

ENGELAND,

    Op Guernsey een paar heerlijke zonnige dagen doorgebracht,dit eiland ademt vooral rijkdom uit. Er staan prachtige cottages { landhuisjes}met perfect onderhouden tuinen vol met bloemen die ik nog nooit had gezien en ook de gazons leken wel vloerkleedjes zo mooi gemaaid.

    Hier hebben we de fietsen uit de tassen gehaald maar dat was toch wel erg hard werken met al die heuvels. Bovendien kennen ze hier bijna geen fietspaden dus je was je leven soms niet zeker. Vooral naar beneden ging het loeihard en moest je echt je remmen in knijpen, al was het maar van angst.

    Maar ook aan deze pret komt een eind .

     De reis gaat nu echt beginnen, we moeten afscheid nemen van onze nieuwe vrienden Ton en Annie, want zij gaan terug , zij hebben een paar weken vakantie en wij gaan door. Erg jammer want we hadden een behoorlijke schik met elkaar.

    En hadden fijne gesprekken zo samen..Als bij toeval trof ik tijdens de was doen, op Guenrsey [ want dat gaat gewoon door], iemand die ook naar de middelandse zee ging.Haar naam was Bea en zij voer samen met haar vriend Klaas op een Sturgeon zeilboot met de naam Betta Splendens, en zo vertrokken er op 3 juni twee Nederlandse schepen naar de Franse kust naar het plaatsje, Perros-Quirec. En 1 Nederlands schip vertrok terug naar Nederland, DAG TIMIOS we zwaaiden naar elkaar tot we uit zicht waren verdwenen…...

FRANKRIJK, { tot La Rochelle }

    De zee zou vrij vlak zijn was ons beloofd door de weerberichtdienst en een kleine 3-4 bft. aan wind zou er staan. Op zee bleek dit wel anders want de wind zette stevig door en er was een swell,, deze zee leek veel op een duingebied. Ik was dus al snel zeer zeeziek[ dat word ik in een auto al ] ondanks de scopodermpleister die ik achter mijn oor had geplakt. Die vond ik trouwens later op een geheel andere plaats terug dus dat ie niet hielp begrijp ik nu wel. Op ongeveer 15 mijl van de Franse kust besloten we de motor bij te zetten, omdat de wind was afgenomen, toen we bemerkten dat er weinig kracht vanuit de schroef kwam. Bij het achteruit slaan sloeg de motor af en dit betekende dat er iets in de schroef zat. Na wat heen en weer denken besloot Wim om het water in te gaan om te kijken. Niet geheel ongevaarlijk want er stond een deining die ons allebei al zeeziek had gemaakt. Maar wat moet dat moet., en daar gingen de kleren uit. Gewapend met een duikbril probeerde hij het euvel te lokaliseren, en wat hij zag maakte hem niet blij. We hadden een heel visnet om de schroef zitten.…

     4

    zonder vis, en zo vast als een huis, en moeilijk bij te komen door de hoge deining. Wat nu…. We konden terug zeilen naar het eiland Guernsey of via de radio om raad vragen. We kozen voor het laatste en Wim riep over de marifoon of er iemand ons een sleepje kon geven naar de Franse haven.

    We durfden deze haven zonder motor niet aan te lopen omdat de kaart van dit gebied bezaaid ligt met rotsen. Gelukkig reageerde er iemand,[ Klaas van de Betta Splendens bij toeval ontmoet op Guernsey ] want we zagen niemand in de omgeving zeilen. Deze persoon kwam op de motor naar ons toe gevaren wat toch nog een halfuurtje duurde, hij nam ons op sleep en toen er weer wat meer wind kwam en we konden zeilen, bleef hij in de buurt .

    Zo arriveerden we in de baai van Perros-Qeurrec, en konden we op eigen kracht deze getijde haven, die net was opengegaan in varen.

     Liefst wilden we droogvallen, maar dachten hiervoor toestemming van de havenmeester te moeten hebben. Echter de havenmeester spreekt geen woord engels en wij geen frans [ nog niet…] dus daar was een misverstand geboren.

    Ondertussen viel de motor echt uit want die draaide alleen op 2000 toeren ..en dreven we in een vrij kleine haven rond.

    Onze redder lag al in zijn box denkend dat alles oke ging. Gelukkig kwam daar een klein frans vis bootje aan gevaren en met wat handen en voeten werk begreep hij wel dat we …non-motoeur,, hadden .en ,,un grande problemme….

    Hij sleepte ons naar de aangewezen box , een moeilijke onderneming, want de aangewezen box lag niet echt gunstig voor een boot met motorproblemen, maar daar zijn de Fransen goed in en met veel Engelse ,,Franse en Nederlandse handen lagen we dan toch zonder schade en schande in de box.

Nu eerst een drankje want ook dit avontuur kost een mens energie.

    Gelijk maar gedegen kennis gemaakt met onze redder die ook onderweg naar de Middelandse zee is. Deze man sprak gelukkig Frans en kon aan de havenmeester vragen waar droog te vallen om onze schroef te ontdoen van het visnet. Er bleken twee van die plekken te zijn en onze buurman, de redder heeft ons op de ochtend van 4 juni naar deze plek gesleept.Daar heb ik dus nu deze nieuwsbrief getypt terwijl ons hele hebben en houwen droog komt te staan. Gelukkig hebben we een boot met kimkielen zodat ze zonder noemenswaardige hulp droog kan vallen op haar eigen kielen. Voorwaarde is wel dat de ondergrond goed vlak is anders sta je scheef en als je er dan op moet slapen voel je je als een dronkeman.

    Het net is er uit, en tegen de avond zijn we op eigen kracht de haven weer binnen gevaren. He ..he …gelukkig geen schade aan de schroef al zag je wel dat we een net hebben meegesleept aan de romp en het roer.Nu kunnen we ons concentreren op deze plaats, die er trouwens erg leuk uitziet.Je kunt hier alleen maar binnen varen z‘on

    anderhalf uur voor hoog water, dan gaat het lock { sluis} open en anderhalf uur later gaat het weer dicht. Je kunt hier dus niet vertrekken wanneer je maar wilt .Bij laag water is dit een vreemde gewaarwording, want je ligt eigenlijk in een soort van heel groot bad, en daar buiten valt alles droog en zie je de bootjes die eerst nog dreven nu op hun zij in de modder liggen. Onze buren nodigde ons de volgende dag uit voor een klif wandeling, en die was werkelijk prachtig. We hadden al eens gelezen van de roze graniet rotsen kust, maar wat je hier ziet is met woorden moeilijk uit te leggen.

    De zee heeft allerlei kleuren blauw en groen en de stranden zijn zo wit als in de liedjes van Toon Hermans van de Middelandse zee. Bovendien liggen er rotsblokken op de meest vreemde manieren op elkaar gestapeld en kom je telkens weer beeldige kleine prive baaitjes tegen. Wat een land mensen en dat zo dicht bij ons vlakke Nederland. We maken hier nog enkele wandelingen en moeten soms klimmen als

     5

    gemzen. Ook voor de dagelijkse boodschappen moeten we het dorp in klimmen, alleen naar beneden gaat iets gemakkelijker. Doen we toch nog iets aan onze konditie nietwaar, Wim het meest want die draagt de rugzak met de boodschappen. Ook hier maken we kennis met alweer een Nederlander .

    Harm met zijn vrouw Els en poes Liesje, die op weg is naar de Middelandse zee voor een tussenstop.We krijgen een rondleiding op zijn schip, waarbij de wasmachine op mij diepe indruk maakt. Zij wonen op hun schip, hebben hun huis verkocht en zijn op weg naar Brazilie.We hebben een zoveelste genoeglijke avond aan boord en moeten er nu toch echt voor gaan waken geen nachtvlinders te worden zo laat wordt het af en toe met al die gezellige mensen.We moeten in deze plaats drie dagen blijven want de wind wakkert aan en ook is ie weer tegen dus we hebben wat vertraging. We dachten trouwens een internet cafee gevonden te hebben maar dat werkte alleen in de zomer. Gaan dus op zoek naar een volgend plaatsje waar het wel is. Daarom wordt deze nieuwsbrief wel erg lang maar ja, een mens kan nu eenmaal niet alles plannen.

    Trebeurden…z‘on 12 mijl varen , naar deze plaats wilden we zeilen maar… je raad het al , wind op de kop en,,,, geen wind daarna. Dus de motor maar weer aan . Trebeurden dus…. Dit is een klein vissersplaatsje met een winkel een bakker en verschillende restaurants waar je vooral vis kunt eten. Dit is aan ons nog niet besteed. Ook hier was de aanvaart weer schitterend, met natuurschoon zo ver het oog reikt. We hebben hier weer een wandeling gemaakt de zgn.douaniers-route, een vroeger smokkelaars pad. De rotsen liggen ook hier weer opgestapeld alsof onze kinderen ze er gisteren zo achtergelaten hebben. Wie de stripboeken van Asterix en Obelix kent zal zijn hart hier ophalen.

     De Bretonners zijn erg trots op hun streek ze spreken hun eigen dialect[ zij noemen het hun taal] gelijk onze friezen, hebben hun eigen specialiteiten zoals pensworst, die hebben we niet geproefd ,maar onze mede zeilers wel met hun neus dicht ,en ze vonden het niet lekker, en natuurlijk de wijn, die we al menig maal van andere zeilers hebben aangeboden gekregen. Wij hebben nog zoveel van thuis meegebrachte flessen die moeten eerst op. We wandelen echter zoveel dat we amper tijd of zin hebben in alcohol. We wilden in dit plaatsje 1 nacht blijven maar de wind besloot anders.

    Onze navtex , {dit is een weerbericht ontvanger} ontvangt slecht in de havens.

     Al vanaf dat we in Frankrijk zijn geeft dit apparaat ons zorgen. Al onze buren ontvangen met het zelfde apparaat berichten, wij zitten dan nog steeds uren naar het ding te staren hopende dat ie toch eens wat berichten uitspuwd.

    Behalve als we op zee zitten, dan ineens krijgen we een roffel berichten zowel op de lezer als de schrijver. Dit is een zelfde apparaat maar print de tekst dan uit op een soort van kassabon , maar ook deze vertikt het in de havens. Op zich niet zo erg, menig medezeiler probeert iets aan het apparaat te klooien wat ook weer aardige kontakten oplevert.

    In Trebeurden liep een Duits zeiljacht binnen dat op een gegeven moment een praatje kwam maken. Waar we naar toe gingen, was de vraag. Wim met bravour…. Naar de med… ahh zei hij …wij ook. Ik krijg hier een nieuwe crew en ga dan morgen weer verder tot aan Spanje daar stapt mijn vrouw op vertelde hij ons. .

    Okee, dan zien we elkaar onderweg nog wel zeiden wij en gingen ieders ons weegs.

    De volgende dag zou er te veel wind staan dus we namen het er s;avonds van. Na een korte nacht hoorde Wim terwijl hij z‘n ochtendplasje deed op het toilet in de

    voorpunt ,een paniek telefoontje. Hij kleedde zich snel aan en riep naar mij,, ik ga kijken wat er aan de hand is . Misschien kan ik ergens mee helpen.

     6

    Dat kon hij wel degelijk, want het bleek dat er bij de Duitse buur ,diegene die ook op weg was naar de Med.,iemand niet goed was geworden, ze vermoede een hartaanval. Deze mensen spraken geen woord Frans en via de telefoon was het moeilijk om in het Engels duidelijk te maken wat er aan de hand was.

    Wim maakte onze mede zeiler Klaas wakker die redelijk Frans sprak en deze man kon de hulpdienst wijs maken wat er aan de hand was en waar.

    Al spoedig kwam er een ambulance, hoewel het al duidelijk werd dat die waarschijnlijk te laat was. Ook een arts kwam op een gegeven moment ,. Het was een rennen en vliegen op de steiger, zo s‘morgens om 4uur 15 dat het een raadsel was dat er niemand van wakker werd, althans dat leek zo.

    Om 5uur 15 bleek dat de zieke man ,hij was pas 51 jaar gestorven was.

    Wat een verslagenheid heerst er dan. En je kunt zo weinig doen, een bakje koffie, en een troostende arm is het enige. Zo triest, er was maar 1 vrouw aan boord tussen vijf mannen, en de mannen pakken zoiets toch anders op dan een vrouw, zo verloren zoals ze er bij stond, je hart breekt dan. De overleden man werd nog redelijk snel van boord gehaald, wat ook niet zo gemakkelijk gaat natuurlijk, want je krijgt geen brancard door een toegangsluik. Geen al te prettig gezicht allemaal en je denkt aan het moment dat ie aan boord kwam , de vorige avond, luid lachend en allen vol van het avontuur wat ze gingen beleven. De nieuwe crew allen leden van dezelfde zeilvereninging is dan ook niet mee gegaan met deze reis, en de Duitse schipper hoopt nu op een andere crew, van vrienden uit zijn omgeving.

    Wij wilde die dag toch maar vertrekken, het weer werd beter en we wilden naar een baai verderop, daar lig je dan weer achter je eigen anker en kost je dat over het algemeen niets. We namen afscheid van de Duitsers, z‘on belevenis samen schept toch een band nietwaar, en hij stond er op z‘n kaartje te geven en als we langs Cadiz kwamen in Spanje moesten we absoluut bellen, hij zou dan voor een plaats in de haven zorgen en ons op komen halen . We zouden dan een feest beleven, beloofde hij. Wel wij zijn niet vies van feesten en zijn dan ook van plan die haven op te zoeken.

    Nu dus onderweg naar de baai van Morlaix,,, de wind staat voor de verandering eens goed dus we kunnen zeilen. Onze medezeilers blijven nog een nacht liggen, er komt slecht weer aan en hij wil geen enkel risico lopen. Okee we zien elkaar wel weer ergens, maar wij gaan nu weg.. Ook nu komen we weer een stel tegen dat naar de med gaat, ze zeilen een Contest 36 dezelfde die wij voor deze boot voeren. Zij zeilen voor ons. Hoewel we dachten een rustige tocht te hebben valt dat dus tegen. Wim heeft wel vijf keer van zeil gewisseld en zelfs ons geheime wapen van stal gehaald, dit is een groot flinterdun prachtig gekleurd voorzeil een zgn. halfwinder, maar zelfs dit zeil viel constant dicht, zo weinig wind stond er weer. Dan toch maar weer de koffie molen aan, we weten niet beter meer.

    In de baai van Morlaix moeten we de ankerplaats opzoeken die in de kaart en de pilot vermeld staat. Geen kleinigheidje kan ik jullie verzekeren, al dat water lijkt op elkaar. In een oude pilot echter wordt gesproken van een witte visitorsboei en die vinden we dan ook eindelijk. Met enig acrobatenwerk krijgt Wim er een lijn door en we liggen vast, we kunnen nu om ons heen kijken en ik moet zeggen ,we liggen eersteklas. Wat een prachtige huizen weer langs de kant en de rotsen zijn van een koperrood zo mooi als de zon er op staat. S‘avonds komt dan ook het slechte weer wat was voorspeld, maar wij liggen hier aan de mooring beregoed. De Nederlanders van de contest 36 hebben iets verderop een anker uitgegooid, en liggen ook zo vast als een huis.We gaan vroeg naar bed vandaag want de situatie met de Duitsers heeft wel wat slaap gekost. Om kwart voor negen verhuizen we naar ons bed en slapen als rozen.

     7

S‘nachts moet wim er nog een keer uit want de wind is inmiddels aangetrokken tot

    een dikke 7 en er begint het een en ander te klapperen aan boord, maar als dit is opgelost slapen we als marmotten weer door tot de volgende dag….

    Die begint gezellig met een sms.je van Wilfred [onze zoon] en ons petekind Suzan, die ga ik straks beantwoorden want we kunnen nu toch niet weg met deze wind die nog steeds 7 bft. Is,. Eerst maar eens verse broodjes eten ,dan de afwas en dan de sms.jes . Helaas die gaan mis. We hebben hier blijkbaar net als op Geurnsey geen provider die dit doet. Opslaan dus en maar wachten tot morgen.

    We blijven hier nog maar een nachtje liggen, de Nederlanders van de contest 36 zijn Morlaix ingegaan ,een klein plaatsje 5 mijl verderop de rivier.

    Maar die 5 mijl moet je ook weer terug morgen en we moeten dan al een stuk van 50 mijl dus wij besluiten hier op de ankerplaats te blijven.{ Achteraf jammer, het was een leuk plaatsje.} Het waait wel hard maar de zon schijnt uitbundig en er is genoeg te zien. Door het getij veranderd je uitzicht voortdurend, en ik zit dit nu binnen uit te typen op de laptop ,maar het schommelt ook aardig, en dat alles voor nop…nada…wat wil een mens op reis nog meer…..

Wel de wind is nu aardiger geworden en we kunnen zeilend naar l‘ Aber-wrach een

    rivier z‘on 50 mijl verder naar het zuiden. Net buiten de baai van Morlaix valt de wind weer weg en dobberen we maar z‘on beetje. Dus toch maar weer die motor aan anders worden we weer terug de baai in gedreven met deze stroom. Pas bij het in zicht komen van onze nieuwe bestemming kunnen we de zeilen even hijsen, maar doordat deze invaart nogal eng staat beschreven in de almanak doen we de rest van de aanloop liever op de motor. En gelukkig nu valt de wind toch ook weer weg. We hadden gelezen van moorings in deze rivier direct aan het begin maar wij willen toch even doorvaren om te zien wat er verderop is.

    En onze zoektocht wordt beloond met een fantastische stille rivier met nog net een plaatsje vrij aan een mooring. Met wat moeite kunnen we die oppikken, en niet lachen jullie want zo gemakkelijk is dat echt niet op stroom. Ik zelf hang dan min of meer over de boeg met een pikhaak in de aanslag en zodra ik het oog van de mooring te pakken heb moet ik vliegensvlug het touw er door heen halen en beleggen op de voordek bolder. Dan komt Wim erbij en die probeert de mooring zo hoog mogelijk op te tillen om er een tweede lijn doorheen te halen , want we willen wel graag safe liggen. Dit alles kost behoorlijk wat kracht en inzicht omdat de stroom gewoon blijft lopen en de boot dus bijvoorbeeld ook achterste voren kan komen te liggen. Geen al te fraai vooruitzicht als er al andere boten liggen, die van al onze fratsen liggen te genieten he……….

    Deze plek is dus nu even voor ons en we genieten van de stilte, die ondanks een groepje luidruchtige Engelsen, die een gezellige avond met elkaar hebben toch stil blijft.Het is jammer maar we kunnen hier niet al te lang blijven. We gaan met ons bijbootje op onderzoek uit op deze rivier maar moeten wel het waterpeil in de gaten blijven houden anders is er straks geen water meer en kunnen we met de dingy op onze schouders lopend naar de boot terug. De Franse mensen zijn bijzonder vriendelijk, een ieder groet je alsof ze je kennen, een prettige ervaring .Zoals gezegd, we willen eigenlijk niet weg van deze stille rivier, maar het getij roept, want als we nog langer wachten dan moeten we omdat het getij pas in de middag genomen kan worden , in de avond een nieuwe plaats aan lopen, en dat is in dit gebied absoluut geen aanrader in verband met de rotsen enz.

    Daar gaan we dan na twee heerlijke stille dagen op naar de baai van Brest, hopende op wind uit de goede richting en vol van het nieuwe avontuur dat wij hopen te vinden

     8

    in Camaret, een plaatsje voor Brest, en niet zo druk en groot als Brest zelf. Vol goede moed hijsen we de zeilen, maar alweer als we een halfuurtje hebben gevaren valt de wind weg. We gaan op de motor maar verder totdat we na enkele uren varen merken dat de wind terug komt.

    We hebben dan een heerlijke zeiltocht naar Camaret, ook al duurt die veel langer dan gepland want het tij keert zich tegen ons, maar we gaan zo lekker dat we dat nu wel kunnen hebben. Bovendien trekt de wind zo hard aan dat we evengoed vooruit komen en we al bijna in de baai zijn , Zo kan de harde wind geen gevaar meer voor ons zijn. Camaret valt ons wat tegen, het is een klein vissersplaatsje met veel, heel veel terrasjes. Die overigens gesloten zijn want het seizoen is hier nog niet echt begonnen. We kunnen er nog geen ijsje kopen in de avonduren.

    De volgende morgen ziet het er beter uit, als Wim zijn dagelijkse ritueel gaat uitvoeren, nml. het halen van verse broodjes en een stokbrood.

    Vaak kijkt hij dan ook of hij een weerbericht kan vinden, hoewel dat eigenlijk zonde van de tijd is want die Fransen liegen voortdurend over het weer. Geen wind is bij hen zeker windkracht 5, en veel wind is bij hen ongeveer 2bf.

    Maar wij blijven hopen dat ze ooit een goed bericht geven en blijven dus kijken. Er is hier ook een supermarkt dus de goodies {lekkers} worden ook weer aangevuld. Dit plaatsje ligt vol met piepkleine bootjes waarmee de Fransen hun eigen visje vangen, zondags vertrekt het bootje propvol mensen om met elkaar een genoeglijke dag op het water te hebben en tegelijkertijd een maaltijd te verschalken in de vorm van vis, krab, kreeft enz.

    Ook wordt er in elke Franse plaats aan de zeilsport gedaan, de kleinste kindjes krijgen hier al zeilles in optimisten en de grotere zoefen er in een laser vandoor. En ik kan jullie verzekeren ze kunnen lezen en schrijven met die dingen, zowel de jongens als de meisjes. Dat zie je hier trouwens ook veel meer, vrouwen achter het roer van allerlei soorten en maten boten. Heerlijk om te zien.

Maar onze reis gaat verder….. wij moeten naar Audierne van waaruit wij de Golf van

    Biskay over willen steken. Wim is daar nogal huiverig voor dus misschien moeten we onze plannen wijzigen……we zijn namelijk Klaas en Bea tegen gekomen die via de Franse kust naar Spanje reizen en daar heeft Wim ook wel oren naar.

     In Audierne aangekomen, natuurlijk weer zonder een spatje wind , maar de Raz du Sein { staat berucht om zijn stroomversnelling } was als een spiegeltje…. Moesten we een mooring pakken want aan de kade liggen betekende een rivier opvaren en het tij was daar nog niet rijp voor.

    Terwijl we aanmeren aan de mooring worden we begroet door een Nederlandse boot, en tegelijkertijd trok de wind gigantisch aan. Wat een rotstreek, eerst motor je en als je ligt steekt die wind weer eens op.

    Het is ons opgevallen dat de wind vaker in de middag aanzwelt zodat het beter is om wat later te vertrekken om toch maar te kunnen zeilen. Gaan we dus vanaf nu proberen.

    Intussen ontmoeten we de Nederlanders op de wal .Hun namen zijn Peer en Liesbeth en ze varen een contest 34 de Rana. Zij hebben plannen om naar Portugal te zeilen. Ze wilden vanaf Audierne oversteken maar Peer had zo zijn twijfels over de Golf. Ze waren op deze ankerplaats aan het bijkomen van een mislukte Golf oversteek. Want hoewel ze met een goed weerbericht vertrokken werd ze na enkele uren duidelijk dat de oversteek pittig zo niet zwaar zou gaan worden.

    Na rijp beraad hebben ze toen besloten terug te zeilen naar de kust van Frankrijk en die terugtocht was al bar. Ze twijfelden of ze nog een poging zouden wagen. Door ons gesprekje vertelden ze ons later hebben ze afgezien van dit plan, en dat mogen we positief opvatten. Blij toe dus dat we ze onwetend , van dienst zijn geweest.

     9

    Ook Wim had intussen de beslissing genomen om de Golf niet in een keer over te steken en zo genoten we van een paar zeer zonnige zomerse ontspannen dagen op het strand van Audierne te samen met onze nieuwe vrienden Peer en Lies.

    Maar we willen weer verder en maken voorbereidingen om naar Bell Ill te gaan. Dit is een klein maar fijn eiland waar het goed wandelen is en goed fietsen, dus op naar….Bell Ill.

    Dit is een afstand van z‘on 60 zeemijl dus er moet goede wind staan en je moet het tij goed berekenen in verband met de aankomst op het eiland want er moet genoeg water in de entree staan anders kun je niet naar binnen.

    De wind was er even ….toen weer niet….. toen een klein beetje…en dan weer op,,,,,,dus de motor bij, ik zelf ging binnen even liggen maar na een klein poosje kwam Wim mij opgetogen roepen…hij had waarschijnlijk dolfijnen gezien.

    Ik had eens gelezen dat dolfijnen erg nieuwsgierig zijn en begon dus te klappen en te zingen en te roepen ,,,enfin volgens Wim een hoop kabaal te maken om ze maar te lokken.

    Wel mensen ..ik kan jullie verzekeren nieuwsgierig zijn deze dieren zeker want na een paar minuten zag Wim ze zwemmen en hij koerste recht op ze af..

    Ik zelf ben op mijn buik op de boeg gaan hangen, [zo heb ik ook ooit eens afgemeerd maar dat is een ander verhaal, ]en klopte op de boot dat het een lieve lust was. Maar ze kwamen…eerst een paar wat schuchter maar toen riepen ze hun hele familie

    erbij , zo van kom eens kijken wat voor een clown hier aan de boeg hangt, ,,,,,dat is lachen !!!en ze kwamen hoor met tientallen tegelijk, ze schurkten zich aan de boeg en zwommen dan weer snel dan weer langzaam met de boot mee. Door mijn uitbundige gedrag werden ze zelf ook zeer vrolijk en duikelden, sprongen, en maakten capriolen met elkaar. Ja ,er was er een dat was mijn favoriet want die keek met z;n pientere oogjes steeds zijdelings liggend omhoog recht in mijn ogen.. Wat een rijkdom zeg om zulke dieren om je eigen boot heen zien te dartelen in plaats van in het dolfinarium.

    Het gevoel dat dit je geeft is er een van dankbaarheid en nederigheid om van zo nabij dit te aanschouwen. Intussen was Wim wel zo slim geweest om de fotocamera te pakken en de boot rondjes te laten varen zodat we langdurig bij de dolfijnen in de buurt bleven. Ook heeft Wim de videocamera erbij kunnen halen en ze prachtig kunnen filmen met al hun grappen. Hij heeft ze ook proberen mee te lokken naar onze mede zeilers van de Contest Rana ,, Maar Peer en Liesbeth , ze waren te ver weg om deze dieren nog langer te blijven boeien, en met een ‗dag hoor tot ziens‘ en een laatste sprong uit het water waren ze vertrokken. Na een kwartiertje kwam de Rana langszij bij ons om te informeren waarom wij rondjes draaiden en van onze uitleg waren ze helemaal stil. Gelukkig kwam er toen wat wind opzetten en konden we de halfwinder gaan zetten om tenminste z‘on 2 kn. te varen. Daarna de spinnaker want die gaf wel 3

    kn. speed.

    Naarmate de dag vorderde kwam er nog meer wind, en terwijl wij vochten om de spi weer in z;n slurf te krijgen[ er bleef iets vast zitten boven in de mast, moet je je voorstellen je staat aan een lijn te trekken die niet naar beneden wil en de boot maakt gierende bewegingen naar stuur en bakboord met een snelheid die wil je niet weten,] vloog de Rana met dezelfde snelheid voort met nog steeds z;n halfwinder op. Uiteindelijk kregen we het kreng toch met kunst en vliegwerk naar beneden en konden de genua zetten, de wind was achterlijk en de boot vloog ook nu als een dronken lor over het water. We moesten wel snelheid maken om bij de Rana in de buurt te komen want die had de gedetalieerde kaart van dit eiland.

     10

Report this document

For any questions or suggestions please email
cust-service@docsford.com